Dictionaries
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti
epos
yun. epos – söz, hekayə, mahnı
1) Bədii yaradıcılığın üç əsas növündən biri: hadisələrin təhkiyə üsulu ilə nəql olunduğu əsərlər; epik növ.
Epos epik əsərlərdə dialoji mətnlər, mühakimə və təsvir xarakterli hissələr də ola bilər. Lakin bu cür əsərlərdə müəllif təhkiyəsi əsas yer tutur. Şifahi və yazılı ədəbiyyatda həcmindən və formasından asılı olmayaraq müxtəlif janrlara məxsus süjetli şeir və nəsr əsərləri: nağıl, əfsanə, rəvayət, dastan, poema, hekayə, povest, roman və s. epik janrlar sayılır.
2) Təhkiyə və təsvirə əsaslanan irihəcmli folklor janrı; dastan.
Epos dedikdə daha çox qəhrəmanlıq dastanları, saqalar nəzərdə tutulur. Bu əsərlərdə hadisələr təfsilatı ilə təsvir olunur, xalqın gücü və əzəməti duyulur. Eyni zamanda əsas obrazların xarakteri, onların fiziki gücü mübaliğəli şəkildə təqdim olunur. Eposların məzmunu dövrün mühüm hadisələrindən qaynaqlanır. Məsələn, qədim yunan tarixində əhəmiyyətli yer tutan Troya müharibəsi “İliada”nın əsas məzmununu təşkil edir. Türk xalqlarının geniş coğrafiyaya malik ərazilərindəki tarixi məqamları özündə əks etdirən “Kitabi-Dədə Qorqud”, “Alpamış”, “Yaradılış”, “Alp Ər Tonqa”, “Manas”, “Koroğlu” və s. eposları var.
See also:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti