Все словари

seçim [seçim] isim

1. Seçib götürmə. □ 60-cı illərdə ... yazıçılar indi mövzu seçimində, yaradıcılıq axtarışlarında nisbətən sərbəst idilər. (İ.Qasımzadə).

2. Çeşid, assortiment.

seçki [seçki] isim

Hər hansı bir vəzifəni yerinə yetirmək üçün səsvermə yolu ilə deputat və s. seçmə (bu mənada əsasən cəmdə işlənir). □ Hamı seçkilərə! 

seçkiqabağı [seçkiqabağı] sifət

Seçkilərin yaxınlaşması ilə əlaqədar olan, yaxınlaşan seçkilər şərəfinə olan, seçkidən qabaq olan. □ Seçkiqabağı yığıncaqlar.

seçkili [seçkili] sifət

Seçki ilə olan, seçilən. □ Seçkili vəzifə.

seçmə¹ [seçmə] isim

seçmək [seçməx'] feil

1. Hər hansı bir əlamətinə görə çoxları arasından birini bəyənib ayırmaq, ona üstünlük vermək. □ Zövqünə görə parça seçmək. Qız seçmək. 

2. Müəyyən bir şeyə, sənətə, işə və s.-yə daha çox maraq göstərmək, onu daha üstün tutmaq, üstünlük vermək. □ Mühəndis sənətini seçmək. Müəllimliyi seçmək.
3. Yaxşını pisdən ayırd edə bilmək. □ Mey tökərdin, içərdik; Xeyri, şəri seçərdik; Bir əkər, bir biçərdik; Biz qardaş deyilmiyik? (Ə.Cavad). 
4. Müəyyən vəzifəni, tapşırığı yerinə yetirmək üçün səsvermə yolu ilə bir və ya bir neçə şəxsə üstünlük vermək. □ Prezidium seçmək. İclasa sədr seçmək. Qurultaya nümayəndələr seçmək. 
5. Müəyyən bir işi yerinə yetirmək üçün gün, vaxt, saat ayırmaq, təyin etmək. □ Müzakirə üçün şənbə gününü seçdilər. Seminar üçün həftənin birinci gününü seçdilər.
6. Müəyyənləşdirmək, təyin etmək, ayırd etmək, bir-birindən ayırmaq. □ Açılan güllələrin haradan, kimə atıldığını seçmək də çətin idi. (Mir Cəlal). 
7. Məcazi mənada: görə bilmək, görüb fərqləndirmək. □ Uzağı seçmək. Yazını seçə bilmədim. 

seçmə-seçmə [seçmə-seçmə] sifət

Ən yaxşı, ən seçilmiş. □ Məclisə seçmə-seçmə adamlar gəldilər.

segah [segah] isim fars

1. Musiqi. Azərbaycan klassik muğamlarından birinin adı. □ Məclisin dalından kamança səsi eşidilir. Kamança segah çalır. (Ə.Haqverdiyev). 
2. Tarix. Orta əsrlərdə Qərbi Avropada eyni sənətlə məşğul olan şəhər sənətkarlarının təşkilatı.

sehr [sehir] isim ərəb

1. Köhnə mövhumi təsəvvürlərə görə, guya insanlara və təbiətə təsir yetirməyə qadir olan ecazkar üsullar: ovsun, cadu, gözbağlayıcılıq. □ Əlbəttə sehrdir, mat qalmalı işdi, bir türfətüleyndə qəflətən Parij xarab olubdur. (M.F.Axundzadə).
2. Məcazi mənada: insanı heyran edən hünər, məharət, qüvvə. □ Arzulardan arzu doğur... Yoxdur sonu arzunun; Bağlanmışdır məna dolu; Sehrinə hər kəs onun. (N.Xəzri).

sehrbaz [sehirbaz] isim ərəb/fars

Sehrbazlıqla məşğul olan adam; ovsunçu, gözbağlayıcı. □ Bu sehrbaza zirək, sağlam, gənc bir köməkçi lazımdı. (S.Vəliyev).

sehrbazlıq [sehirbazdıx] isim

Sehrbazın işi, məşğələsi, ovsunçuluq, gözbağlayıcılıq.

sehrkar [sehirkar] sifət ərəb/fars

1. Sehrbazlıqla məşğul olan adam; ovsunçu, gözbağlayıcı. □ Ah, bu qız nə qədər sehrkar bir qız imiş. (M.S.Ordubadi).
2. Məcazi mənada: məftunedici, füsunkar, fövqəladə gözəl. □ Doğrudan da bu saat Qaraş və Mayanın üzündə ürəklərinin dərinliklərindən qalxan həm sehrkar bir cazibənin, həm də xoş bir səadətin işıqları oynayırdı. (M.İbrahimov).

sehrkarlıq [sehirkarrıx] isim

1. Sehrbazın işi, məşğələsi, ovsunçuluq, gözbağlayıcılıq.
2. Məcazi mənada: məftunedicilik, füsunkarlıq, fövqəladə gözəllik. □ Qılınc çəkdi hüsnün sehrkarlığı; Xan danışa bilmir, susur lal kimi. (B.Vahabzadə).

sehrləmə

sehrləmək [sehirrəməx'] feil

1. Ovsunlamaq. □ Artıq ikinci dəfə idi ki, maral bu cür sehrləyirdi. (Ə.Məmmədxanlı)

2. Məcazi mənada: məftun etmək, valeh etmək. □ Skripka məni sehrlədi və onu bağrıma basıb çalmağa başladım. (S.Vəliyev)