Все словари

qarınqululuq [qarınqululux] isim

Qarınqulu, yeyimcil, doymaz adamın hal və sifəti, daima yemək ardınca düşmə; yeyimcillik. □ Düzü bu yaşa çatmışam, – dedi,– heç qarınqululuq eləməmişəm. (S.Rəhimov).

qarınlı [qarınnı] sifət

1. Qarnı böyük, yekəqarın, şişman. □ Qarınlı adam. Qarınlı at.

2. Çoxyeyən, qarın düşkünü. □ O, yaman qarınlı adamdır.
3. Məcazi mənada: alçaq və enli; böyürləri qabarıq, şişman şey haqqında. □ Qarınlı şüşə. Qarınlı samovar.

qarış [qarış] isim

Açıq əlin baş barmağı ucundan çeçələ barmağın ucuna qədər olan məsafə.

qarış-bulaş [qarış-bulaş] isim

Qarışıq, səliqəsiz, tərtibsiz, nizamsız. □ Bu ev çox qarış-bulaşdır.(N.Vəzirov).

qarışdıran [qarışdıran]

qarışdırıcı [qarışdırıcı] isim

1. Bir şeyi qarışdırmağa məxsus alət, cihaz.
2. Məcazi mənada: araqarışdıran, araya fitnə salan, fəsadçı.

qarışdırıcılıq [qarışdırıcılıx] isim

Fitnə-fəsad törətmə, ara pozma; fitnəçilik, fəsadçılıq.

qarışdırılma

qarışdırılmaq

qarışdırma

qarışdırmaq [qarışdırmax] feil

1. Bir şeyi başqa şeyə qatıb, bir-birindən ayrılmayacaq, yaxud çətin ayrılacaq hala salmaq. □ Qumu əhənglə qarışdırmaq. 

2. Bir şeyi çömçə, qaşıq və s. ilə dairəvi şəkildə çevirmək, bulamaq, qurdalamaq. □ Dovğanı qarışdırmaq.
3. Məcazi mənada: fitnə-fəsad salmaq, təfriqə salmaq, qarışıqlıq salmaq; pozmaq, xarab etmək. □ Əgər xəbər alsan molla Səfini; Oğru dürüst qarışdırıb kefini. (Q.Zakir).
4. Qayda və səliqəni pozmaq, nizamsız bir hala salmaq, qarma-qarışıq etmək. □ Uşaqlar bütün şeyləri qarışdırıblar.
5. Dolaşıq salmaq, qarışıq salmaq, səhvən bir-birinə oxşatmaq. □ İki məfhumu bir-birinə qarışdırmaq.
6. Bir işin iştirakçısı etməyə çalışmaq. □ Xahiş edirəm, bu cəncəl işə məni qarışdırmayasınız.

qarışıq [qarışıx] sifət

1. Müxtəlif şeylərdən və ya növlərdən ibarət olan, başqa şey və ya şeylər qatılmış olan; yekcins olmayan, saf və xalis olmayan, müxtəlif ünsürlərdən ibarət olan. □ Qarışıq yun.

2. Qoşma kimi: başqa bir şeylə qarışmış. □ Xan sevinc və dəhşət qarışıq qeyri-insani bir səslə hayqırdı. (M.Rzaquluzadə).
3. İsim kimi: iki cinsdən olan, iki soydan əmələ gəlmiş, mələz. □ Bu itin canavarla qarışığı vardır.
4. İsim kimi: bir şeyə qarışdırılmış şey, bir şeyin içində olan başqa şey; qatışıq. □ Yun və ipək qarışığından toxunmuş parça.
5. Zərf kimi: bir yerdə, birlikdə, birgə, bərabər. □ .. Telli xanımı pərdə qarışıq götürüb, atın tərkinə qoydu. (“Koroğlu”).
6. Bir-birinə keçmiş, qarma-qarışıq, tərtibsiz, nizamsız. □ Qarışıq saç.
7. Anlaşılmaz, dolaşıq, aydın olmayan, qeyri-müəyyən. □ Qarışıq yazı.

qarışıq-dolaşıq [qarışıx-dolaşıx] sifət

Çox qarışıq, çox dolaşıq, anlaşılmaz. □ Qarışıq-dolaşıq yazıların içində kitabın adını tapa bilmədim. (C.Məmmədquluzadə).

qarışıqlı [qarışıxlı] sifət

Qarışıq olan, başqa şeylə qarışdırılmış, saf və xalis olmayan.

qarışıqlıq [qarışıxlıx] isim

1. Qarışıq şeyin halı.

2. Tərtibsizlik, nizamsızlıq, qaydasızlıq.
3. Hərc-mərclik, nizamsızlıq; asayişin, əmin-amanlığın olmaması. □ Qarışıqlıq düşmək.
4. Anlaşılmazlıq, dolaşıqlıq. □ Üslubun qarışıqlığı.