Все словари

qapağan [qapağan]

qapaq [qapax] isim

1. Hər hansı bir şeyin üstünü örtən hissəsi. □ Sandıq qapağı. Qutu qapağı. Qazan qapağı.

2. Bəzi bədən üzvlərini örtən pərdə. □ Göz qapağı. Diz qapağı.

qapaqap [qapaqap] isim

Bir-birinin əlindən, hərə bir tərəfdən dartışdırma, bir-birinin əlindən qapma; qapışdırma. □ ..Qapaqap yavıqlaşanda, yaraq-əsbab bilmirsən ki haradan tapıldı? (M.F.Axundzadə).

qapaqcıq [qapaxcıx] isim

Kiçik qapaq.

qapaqlama

qapaqlamaq [qapaxlamax] feil

Qapağını örtmək, qapağını bağlamaq, qapağını qoyub bərkitmək, üstünə qapaq qoymaq. □ Samovarı qapaqlamaq.

qapaqlanma

qapaqlı [qapaxlı] sifət

Qapağı olan, qapaqla örtülü, qapaqla bağlı olan. □ Qapaqlı çaydan. Qapaqlı qənddan.

qapaqlıq [qapaxlıx] isim

Qapağa yararlı, qapaq qayrıla bilən hər şey; qapaq vəzifəsini görən şey.

qapaqsız [qapaxsız] sifət

Qapağı olmayan, üstü örtülməyən. □ Qapaqsız qəhvədan. Qapaqsız qutu.

qapalı [qapalı] sifət

1. Qapanmış, bağlı; qapısı və ya qapağı örtülmüş. □ Qapalı ev. Qapalı qapı.

2. Örtülü. □ Qapalı ağıza milçək girməz. (Atalar sözü).
3. İşlək olmayan, qabağına sədd çəkilmiş, bağlı. □ Qapalı yol. Qapalı körpü.
4. Ucları, kənarları birləşdirilmiş. □ Qapalı xətt. Qapalı səth.
5. Məcazi mənada: kənar adamların girməsinə, iştirak etməsinə, istifadəsinə, bilməsinə icazə verilməyən; gizli. □ Qapalı iclas. Qapalı məktəb.
6. Cəmiyyətdən ayrılmış, təcrid olunmuş; yalnız öz məhdud mənafeyi ilə məşğul. Ünsiyyətsiz, adamdan qaçan, ürəyini heç kəsə açmayan. □ Qapalı mühit. Qapalı adam.

qapalılıq [qapalılıx] isim

1. Qapalı şeyin halı.

2. Ünsiyyətsiz, adamdan qaçan, ürəyini heç kəsə açmayan adamın xasiyyəti. □ Bəzi insanların təbiətində qapalılıq vardır.
3. Gizlilik.

qapama

qapamaq [qapamax] feil

1. Bağlamaq, örtmək, qıfıl və s. ilə bağlamaq. Açıq şeyi örtmək. □ Sandığı qapamaq. Ağzını qapamaq. 

2. Örtmək, keçilməz hala salmaq. □ Cığırı tikan kolu qapamışdı.
3. Üstünə pərdə, örtü və s. çəkmək; gizlətmək, görünməz hala salmaq. □ Üzüldü əlləri sükandan, aman; Qapadı hər şeyi qatı bir duman. (M.Rahim).
4. Deşiyi tutmaq, tıxamaq, kip bağlamaq. □ Şüşənin ağzını qapamaq.
5. Uclarını, kənarlarını, son nöqtələrini birləşdirmək. □ Dairəni qapamaq.
6. Bağlamaq, bitirmək, fəaliyyətini dayandırmaq. □ İclası qapamaq.

qapan¹ [qapan] isim

Ağır şeyləri çəkmək üçün böyük tərəzi. □ Çağır tərəzini, çağır qapanı; Çağır çağrışlarla şöhrət tapanı. (M.Araz).

qapan ² [qapan] feil

Dişləyən, tutan, sərt. □ Qapan it dişini göstərməz. (Atalar sözü).