Все словари

ilişikli [ilişix'li] sifət

1. İlişiyi olan.
2. Əngəlli, dolaşıqlı. □ İlişikli iş.

ilişiksiz [ilişix'siz] sifət

1. İlişiyi olmayan.
2. Məcazi mənada: əngəlsiz, maneəsiz, qolay.

ilişkən [ilişgən] sifət

İlişən, dolaşan; əl-ayağa, paltara yapışan, sancılan. □ İlişkən ot.

ilişkənlik [ilişgənnix'] isim

İlişkən şeyin hal və xassəsi, ilişmə, yapışma xasiyyəti.

ilişmə [ilişmə] isim

ilişmək [ilişməx'] feil

1. Taxılmaq, taxılıb qalmaq, bir şeyə keçib qalmaq. □ ..saçlarına quru ot və saman çör-çöpləri ilişmişdi. (Ə.Məmmədxanlı).
2. Qarmaq, mıx kimi iti bir şeyə keçmək. □ Paltarım mıxa ilişdi.
3. Bir şeyə toxunmaq, dəymək, ayağı dolaşmaq. □ Pilləkənə ilişmək.
4. Dolaşıq düşmək, dolaşmaq, qarışmaq, bir-birinə keçmək, ilişmiş kimi ayrılmamaq. □ İplər bir-birinə ilişib.
5. Bir yerdə bənd olub qalmaq, ləngimək, ilişib qalmaq. □ Bir yerdə ilişmək.
6. Məcazi mənada: sataşmaq, öcəşmək. □ Uşağa ilişmək.
7. Məcazi mənada: bənd olmaq, gözü tutmaq, istəmək. □ Bir gözələ ilişmək.
8. Məcazi mənada: acgözlüklə yeməyə başlamaq. □ Molla baqqaldan bu sözü eşitcək ilişir kişmiş-noxuda.

ilitmə

ilitmək [ilitməx'] feil

Dialekt. Qızdırmaq (suyu, xörəyi, çayı və s.-ni). □ Xörəyi ilitmək.

ilk [ilk] sifət

1. Birinci, əvvəlinci, ən əvvəl olan, ən qabaq; lap birinci, lap əvvəl. □ İlk gün.
2. İsim kimi: əvvəl, başlanğıc, ibtida. □ Dünyada hər könül yüksəliş arar; Varlığın nə ilki, nə axırı var. (S.Vurğun).
3. Başlıca, əsas, ən vacib, ən mühüm. □ Elimin olsa da aslan ürəyi; Ehtiyatdır igidin ilk bəzəyi. (A.Şaiq).
4. İsim kimi: ilki şəklində – ananın ilk uşağı, övladı. □ Hər kimin ilki dursa, mülkü də durar. (Atalar sözü).

ilkcə [ilkcə] zərf

Ən birinci, ən əvvəl: hamıdan qabaq.

ilkin [ilkin] sifət

1. İlk, birinci. □ İlkin təəssürat.
2. Zərf kimi: ilk olaraq, birinci olaraq, ilk dəfə, birinci dəfə. □ İlkin görmək.

ilkinci [ilkinci] say

Birinci.

ilkindi [ilkindi]

ilqar [ilqar] isim ərəb

1. Söz vermə, əhd, vəd, vəfa. □ İlqarından dönən namərddir. (Atalar sözü).
2. Dialekt. Hörmət mənasında. □ Uşağa buyuranın ilqarı olmaz.

ilqarlı [ilqarrı] sifət

İlqarında möhkəm, sözünün üstündə duran, əhdinə əməl edən; vəfalı. □ Gedirdim yaraq ilə; Ot biçdim oraq ilə; Bir ilqarlı gözəli; Gəzirəm çıraq ilə. (Bayatı).