Все словари

şan¹ [şan] isim ərəb

Ad-san, şöhrət, şərəf. □ Bürüyüb aləmi şanın, şöhrətin; Bir de, qoç Koroğlu, nədən məlulsan? (“Koroğlu”).

şan² [şan] isim

Balı saxlamaq və toxum tökmək üçün arıların pətəkdə mumdan düzəltdikləri gözcüklər. □ Kosa əlindəki suyu süzülən şanları pəncərəyə qoyub çıxa-çıxa deyindi... (S.Rəhimov).

şana [şana] isim

Otu, samanı, küləşi yığmaq üçün uzunsaplaqlı diş-diş dəmir və ya ağac alət, yaba. □ Qəhrəman ... xırmandan kənara çıxmır və şananı yerə salmırdı. (S.Rəhimov).

şana-şana  [şana-şana] sifət

Göz-göz, dəlik-dəlik.

şanagüllə [şanagüllə] isim

Botanika. Sulaqlı yerlərdə bitən çiçəkli su bitkisi.

şanalama

şanalamaq [şanalamax] feil

Şana ilə otu, küləşi, samanı və s.-ni yığmaq, yaymaq, atmaq, səpələmək. □ Həsi bu gün böyük xırmanın qırağını əvvəlcə çaldı, sonra şanaladı. (S.Rəhimov).

şanapipik [şanapipix'] isim

Zoologiya. Əyri dimdiyi, darağabənzər kəkili, ala-bəzək lələyi olan quş; şinəbub.

şanə¹ isim fars

Arxaizm. Daraq.

Pərişanlıq zülfün öz qaydasıdır,

Nə badi-səbadan, nə şanədəndir. (M.P.Vaqif)

şanə² isim fars

Arxaizm. Çiyin.

şanə-şanə [şa:nə-şa:nə] zərf

Klassik ədəbiyyatda parça-parça, tikə-tikə, deşik-deşik mənalarında işlənmişdir.

şanələnmə

şanələnmək [şa:nələmməx'] feil

1. Klassik ədəbiyyatda şanə-şanə olmaq mənasında işlənmişdir.
2. Məcazi mənada: klassik ədəbiyyatda dəlik-dəlik, deşik-deşik olmaq, parçalanmaq mənalarında işlənmişdir. □ Qəmzə xəncərindən, müjgan oxundan; Ciyər parə-parə, dil şanələnmiş. (M.V.Vidadi).

şanı [şa:nı] isim

Botanika. Çox şirin, şirəli, ətirli üzüm növü. □ Ağ şanı. Qara şanı.

şanlı [şannı] sifət

1. Rəşadətli, cəsur, qəhrəman. □ Şanlı əsgərlərimiz. 
2. Şöhrətli, şərəfli, uca. □ Şanlı tariximiz görməmiş ləkə; Zəfərlər qazanmış bu şanlı ölkə! (A.Şaiq). 
3. Möhtəşəm, əzəmətli. □ Şanlı saray.

şanlı-şərafətli [şannı-şəra:fətdi]

şanlı-şöhrətli [şannı-şöhrətdi]