Reklam
Reklam

Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti

bədii üsul

Bədii ədəbiyyatda sənətkarın qarşıya qoyduğu məqsədi orijinal tərzdə reallaşdırmaq üçün istifadə etdiyi vasitə; bədii priyom.

Bəzən B.Ü. bədii metodla eyniləşdirilsə də, metod daha geniş anlayışdır. B.Ü. daha çox əsərin kompozisiyası, bədii şərtiliyin formaları, yazıçı təhkiyəsi və s. ilə səciyyələnir.

Həmçinin bax:

Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti

bədiyə

Azərbaycan folklorunda əvvəlcədən hazırlaşmadan, bədahətən söylənilən şeir, ekspromt, meyxana.

Bu cür istedadı olan adama bədiyəçi deyirlər. Xalq oyun və tamaşalarında bədahətən deyilən söz və ifadələr B.-dir. B.-yə bəzən bədihə, basmaca, bədiyyə, bəstələmə, döşdəndedi, sinədəftər, qurama və s. də deyilir. Azərbaycan ədəbiyyatına məxsus meyxana B. şəkilində deyilmiş şeir formasıdır.

Həmçinin bax:

Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti

bədiyələşmə

İki bədiyəçinin əvvəlcədən razılaşdırılmış mövzu ətrafında bədahətən şeirləşməsi.

Həmçinin bax:

Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti

bəhnamə

Keçmişdə cinsi məsələlərdən bəhs edən kitab; erotika, pornoqrafiya.

Əvvəllər təbabət və cinsi sağlamlıq haqqında olan bu kitablar zaman keçdikcə daha çox cinsi əlaqələrdən bəhs edən kitablara çevrilib. Bu kitabların içərisində insanda şəhvət hissi oyadan şəkillər də verilib.

Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti

bərcəstə

Hər hansı şeirin tərkibində mənaca daha tutumlu misra, beyt və ya bənd.

Deyim tərzinə görə aforizmi xatırladan B. çox zaman məşhurlaşaraq zərbi-məsələ, kəlama çevrilir; məsələn:

Zahidin bir barmağın kəssən, dönüb həqdən qaçar,

Bax bu miskin aşiqi sərpa soyarlar, ağrımaz. (İ.Nəsimi)

Həmçinin bax:

Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti