Lirik növdə yazılmış əsərlərdə emosiyaları, duyğuları oxucuya çatdıran şərti obraz.
Lirik qəhrəman süjetli əsərlərdəki kimi dinamik deyil. Onun duyğuları çox zaman konkret hadisə ilə yox, əbədi dəyərlərlə bağlı olur. Lirik qəhrəmanla müəllifin şəxsiyyəti, xarakteri arasında çox zaman sıx əlaqə, vəhdət olur; onun əsasında şairin mənəvi, sosial və estetik dünyagörüşü haqqında təsəvvür yaranır. Buna baxmayaraq şairlə lirik qəhrəmanı tamamilə eyniləşdirmək olmaz. Epik əsərlərdə olduğu kimi, burada da müəllif hər hansı xarakter yaradıb həyata onun gözləri ilə baxa bilər.
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiƏsasən, müəllif hislərinin ifadə olunduğu, emosional cəhətdən dolğun bədii nəsr.
Nəsrlə yazılan əsərlər, əsasən, təhkiyə xarakterli olub epik növə aid edilsə də, bəzən lirika elementləri ilə zəngin olur. Lirik nəsr bədii nəsrin müxtəlif növlərində, xüsusilə lirik-epik əsərlərdə təzahür edən üslub xüsusiyyətidir.
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiyun. lyricos – liranın müşayiəti ilə ifa olunan
Bədii ədəbiyyatın üç əsas növündən biri: qəhrəmanın duyğu və əhvali-ruhiyyəsinin əks olunduğu əsərlər.
Şərqdə (həmçinin Azərbaycanda) lirik şeirlərə rübabi şeirlər də deyilir. Rübab da lira kimi simli musiqi alətinin adıdır. Lirik əsərlər epik və dramatik əsərlərdən bədii dərketmənin obyekti və üsulu baxımından fərqlənir. Lirika insanın hiss-həyəcanlarının, fikir və arzularının ifadəsidir. Lirikada hadisə nəql olunmur, hadisədən doğan əhvali-ruhiyyə, vəziyyət, yaxud münasibət ifadə olunur. Burada da sevinc və ya kədər, məhəbbət və ya nifrət, iftixar və ya peşmançılıq, ümid, yaxud çarəsizlik kimi motivlər üstünlük təşkil edir. Lirik əsərlərdə aparıcı yeri emosiya və tərənnüm tutur. Lirika ani və güclü ehtirasların məhsuludur. Məhz buna görə lirik əsərlər həcm baxımından böyük olmur.
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiTəhkiyənin lirik haşiyələrlə müşayiət olunduğu əsər.
Lirik-epik əsərlər, əsasən, nəzmlə yazılan süjetli əsərlərdir. Bura bir sıra poemaları aid etmək olar. Belə əsərlərdə müxtəlif hadisələr və xarakterlər təsvir olunsa da, süjet xəttinin inkişafında lirik qəhrəmanın duyğu və ovqatı mühüm rol oynayır. N.Gəncəvinin “Leyli və Məcnun”, “Yeddi gözəl”, M.Müşfiqin “Bakının dastanı”, B.Vahabzadənin “Şəbi-hicran” poemaları lirik-epik poemalardır.
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiyun. litotes – sadəlik
Təsvir olunan hadisə və varlığın miqyasının, gücünün bədii cəhətdən kiçildilməsi; mübaliğənin əksi.
Litotada hadisə və ya predmet əsərin ideyasına uyğun olaraq həddindən artıq kiçildilir; məs.:
Döydü yağış məni, döydü qar məni,
Bir qarışqa minsəm, aparar məni. (O.Sarıvəlli)
Ərəb Reyhanın adamları hamısı qırğı görmüş cücə kimi qaçıb dağıldı (“Koroğlu” dastanından).
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiMüəyyən qayda ilə düzülən və müxtəlif xüsusiyyətləri: yazılışı, tələffüzü, mənası və ya başqa dilə tərcüməsi göstərilən sözlər toplusu; sözlük.
İlk türkdilli lüğət Mahmud Kaşğarinin yazdığı “Divanü lüğat-it-türk”dür. Lüğətlər iki cür olur: 1. Ensiklopedik lüğətlər. Bu lüğətlərdə, əsasən, adlar – terminlər və xüsusi isimlər yer alır. 2. Filoloji lüğətlər: izahlı, terminoloji, ikidilli, orfoqrafik, orfoepik, etimoloji və s. Lüğətlərdə sözlər, adətən, əlifba sırası ilə düzülür. Lakin sözlərin işlənmə tezliyini göstərən tezlik lüğətləri, eləcə də mövzular üzrə tərtib olunan bəzi ensiklopedik lüğətlərdə sözlərin əlifba ardıcıllığı gözlənilmir.
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiər. – naməlum, bilinməyən
Müəllifi məlum olmayan ibarə; bu cür ibarələrin və anonim nəzm parçalarının altında müəllifin adı əvəzinə yazılan söz; anonim.
Bəzən müəllif müəyyən səbəblərdən öz əsərinin anonim qalmasını istədiyi üçün bu üsuldan istifadə edir. Amma bir çox nümunələr də var ki, müəllifi, həqiqətən, məlum deyil və bu halda əsərin naşiri L-Ə. ifadəsindən istifadə edir.
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiyun. lakonismos – Qədim Yunanıstanda Lakoniya vilayətinin adından
Fikrin yığcam və aydın ifadəsi.
L. bədii ədəbiyyatda sənətkarlığın mühüm şərtlərindən hesab edilir. Atalar sözü və aforizmlər üçün səciyyəvidir. Qədim Yunanıstanın Lakonika bölgəsinin sakinləri fikirlərini çox konkret və qısa bildirirdilər. Sparta dövləti də Lakonikada yerləşirdi. Spartalıların II Filippin məktubuna cavabı L.-in klassik nümunəsi sayılır. II Filipp məktubunda yazırdı: “Məsləhət görürəm ki, təslim olasınız, çünki əgər mənim ordum sizin torpaqlara daxil olsa, insanlarınızı qul edib şəhərinizi viran qoyacağam”. Spartalılar bu məktuba bir sözlə cavab vermişdilər: “Əgər...” (yəni “əgər daxil olsan, edərsən”).
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətifr. lacune – boşluq < lat. lacuna – çökəklik
1. Milli mədəniyyətin, etnoqrafiyanın hər hansı elementini bildirən, yalnız həmin xalqın dilində mövcud olan söz; reali.
Bu cür sözlər, adətən, milli kulinariya, geyim, adət-ənənə və s. ilə bağlı olur. Onlar başqa dillərə transliterasiya yolu ilə tərcümə edilir. Məsələn, Azərbaycan dilindəki “səməni”, “dovğa”, “təndir” kimi sözlər L. sayılır.
2. Dilin lüğət ehtiyatında hər hansı anlayışı bildirən sözün olmaması.
Bu hadisə müəyyən tarixi-linqvistik amillərlə bağlıdır. Adətən, bu cür anlayışları bildirən sözlər bir çox başqa dillərdə mövcud olur və onların milli dilə tərcüməsi müəyyən problemlər yaradır. Belə sözlər, əsasən, amplifikasiya yolu ilə tərcümə olunur.
3. Mətndə bu və ya digər səbəbdən buraxılmış hissə, söz, ifadə, mətn parçası.
Daha çox daş, gil, dəri və s. üzərində yazılmış və zaman keçdikcə xarab olmuş qədim yazılara aid edilir.
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətilat. legenda – oxunması məcburi sayılan
Orta əsrlərdə Avropa ədəbiyyatında geniş yayılmış janr; müqəddəslərin həyatını əks etdirən əsər.
Qərbi Avropa dillərindən çoxuna tərcümə olunmuş L.-lar sonradan bir çox əsərlərin süjetinin əsasını təşkil edib. Müasir dövrdə L. termini bir çox Avropa dillərində əfsanə mənasında işlənir.
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti