Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti

ər. – kənara çıxma

Klassik şeirdə qafiyə elementi: vəsldən sonra hərəkə ilə işarə olunan sait səs.

Nümunə:

Bir-bir eşidib sözün atası,

Bildi ki, qəbul olur duası. (M.Füzuli)

Burada qafiyə təşkil edən atası və duası sözlərindəki “a” rəvi, “s” vəsl, “ı” saiti isə X.-dur.