Все словари

rükət [rükət] isim ərəb

İlahiyyat. Namazda bir qiyam (ayağa qalxma) ilə bir rüku (əyilmə) və iki səcdədən ibarət hərəkət. □ Bir gün Şibli iki rükət namaz qılmaq və bir az dincəlmək üçün məscidə gedir. (“Qabusnamə”).

rükn [rükn] isim ərəb

1. Bir şeyin ən sağlam və möhkəm tərəfi; təməl, dirək, istinadgah.

2. Məcazi mənada: bir şeyin ən sağlam və möhkəm tərəfi; təməl,dirək, istinadgah. □ Ənənə cəmiyyətin rüknüdür. (Y.V.Çəmənzəminli).

3. Bir cəmiyyətin əhəmiyyətli, ən qüvvətli və etibarlı şəxsiyyətlərindən hər biri. □ ..Şair, .. xanlığın müşaviri, dövlətin rüknü olan bir adamdan bu sözləri eşitmək?.. (Y.V.Çəmənzəminli).

rüku [rüku] isim ərəb

İlahiyyat. Namazda əlləri dizlərə dayayıb əyilmə hərəkəti. □ Qünut, rükum, bir də səcdəm səhv olsa; Neyləsəm, səhihdi namazım mənim. (Aşıq Ələsgər).

rümuz [rümuz] isim ərəb

1. Klassik ədəbiyyatda bir fikri və ya anlayışı ifadə edən rəsm, şəkil, hərf və s. işarə mənalarında işlənmişdir. □ Nalə çəkib bülbül dedi: – Ey pəsər; Rümuzi-eşqidən olan bixəbər. (Q.Zakir).

2. Klassik ədəbiyyatda işarə ilə anlatma, işarə mənalarında işlənmişdir.

3. Klassik ədəbiyyatda bu və ya başqa bir fəndə qəbul edilmiş hər hansı bir kəmiyyətin şərti işarəsi, simvol mənalarında işlənmişdir.

rüsxət [rüsxət] isim ərəb

İzin, icazə. □ Rüsxət istəmək.

rüsxətnamə [rüsxətna:mə] isim ərəb/fars

Rüsxət vərəqəsi; icazənamə.

rüsumat [rüsu:mat] isim ərəb

Gətirilən və çıxarılan mallardan və s.-dən alınan dövlət vergisi; rüsum. □ Hələ İrana girdikləri dünəndir, gömrük rüsumatını tamamilə ləğv etmişlər. (M.S.Ordubadi).

rüsva [rüsva]

rüsvalıq [rüsvalıx]

rüsvay [rüsvay] isim

1. Biabır olma, abırsızlıq, heysiyyətdən düşmə, abırdan düşmə. □ Yaman qonşu adamı rüsvay edər. (Atalar sözü).

2. Klassik ədəbiyyatda bu sözlə bağlı olan birləşmələrin birinci tərkib hissəsi; məsələn, rüsvayi-dünya, rüsvayi-eşq, rüsvayi-xəlq mənalarında işlənmişdir. □ Axır elə oldum rüsvayi-aləm; Düşmən tənə eylər, dost qınar məni. (Q.Zakir).

rüsvayçı [rüsvayçı] sifət

Rüsvay edən, abırdan salan, adbatıran, utanılacaq, biabırçı.

rüsvayçılıq [rüsvayçılıx] isim

Rüsvayedici iş, hərəkət, hal; rəzalət, biabırçılıq; eyib gətirən şey. □ ..Nə istəyirsən istə, məni bu rüsvayçılıqdan qurtar! (M.S.Ordubadi).

rüsvayedici [rüsvayedici] sifət

Eyib gətirən, ləkələndirən, adbatıran, etibardan salan, utanılacaq. □ Rüsvayedici hərəkət.

rüsvaylıq [rüsvaylıx]

rüşdiyyə [rüşdiyə] isim ərəb

Arxaizm. Keçmişdə uşaqların ibtidai məktəbi bitirdikdən sonra təhsil aldıqları məktəbin adı.