Все словари

qarət [qa:rət] isim ərəb

Bir ölkəni, xalqı, camaatı soyma, var-yoxunu zorla əlindən alma; çapqın, çapovul, talan. □ Dəhşətli qarət davam edirdi. (M.S.Ordubadi).

qarətçi [qa:rətçi] isim ərəb

Qarətlə məşğul olan adam; soyğunçu, çapovulçu, talançı, quldur. □ Çar jandarmeriyası və çar polisləri Bakı şəhərini qarətçilərə, ... tapşırmışdı. (M.S.Ordubadi).

qarətçilik [qa:rətçilix']

qarətgər [qa:rətgər] isim ərəb/fars

Qarətlə məşğul olan adam; soyğunçu, çapovulçu, talançı, quldur. □ Məktəb dediyin qeydidilü bəndi-zəbandır; Qarətgəri-candır. (M.Ə.Sabir).

qarətgərlik [qa:rətgərrix'] isim

Çapqınçılıq, soyğunçuluq, talançılıq, çapovçuluq, quldurluq.

qargülləsi [qargülləsi] isim

Uşaqların qardan qayırdıqları top, yumru. □ Həvəsim yox məscidə getməyə, neynim, a bacı? Qoy gedim küçədə qargülləsi oynum, a bacı! (M.Möcüz).

qarğa [qarğa] isim

Leş və böcəklərlə qidalanan iri, döşü boz qara quş. □ Qarğanın səsi çıxanda qar gələr. (Atalar sözü).

qarğaayağı [qarğa:yağı] isim

Botanika. Aran yerlərdə yayılmış yeyilən bitki.

qarğaburnu [qarğaburnu] isim

1. Qapını içəridən kilidləmək üçün qarmaq, ucuəyri dəmir.

2. Elektrotexnika. Dəmir və s. əymək üçün xüsusi quruluşlu kəlbətin.

qarğaburun [qarğaburun] sifət

Burnunun ucu qabağa uzanmış, biçimsiz burnu olan. □ .. sizin bildiyiniz qarğaburun, muncuqgöz, təkəcə saqqal hacılara bənzəməz. (Qantəmir).

qarğadili [qarğadili] isim

Yalnız bir neçə adam arasında anlaşılan uydurma şərti dil; heç kəsin anlamadığı dil. □  Mən ondan söz soruşuram, o mənə qarğadili danışır.

qarğaduzu [qarğaduzu] isim

Arxaizm. Torpaq altında tapılan yarımşəffaf kristal maddə.

qarğalıbazar [qarğalıbazar] isim

Çox səs-küy olan yer; bazar.

qarğamaq [qarğamax]

qarğanmaq [qarğammax]