Все словари

odlanmaq [oddammax] feil

1. Yandırılmaq, yanğın törədilmək; od düşüb yanmaq, alışmaq, alışıb-yanmaq. □ Evi odlanan mən, əli kösövlü sən. (Atalar sözü).
2. Odlu silahla öldürülmək, ya yaralanmaq. □ Uça bilmirdilər, odlanırdılar; Şama dəyib yanan pərvanə kimi. (M.Rahim).
3. Məcazi mənada: bərk hirslənmək, əsəbiləşmək; özündən çıxmaq. □ ...Qurbanlıya qarşı göstərdiyi laqeydliyi və etinasızlığı xatırlayıb odlandı. (Y.V.Çəmənzəminli).

odlu [oddu] sifət

1. Odu olan; yanar, alovlu, közərən. □ Odlu ocaq.
2. Məcazi mənada: qırmızı, od rəngli. □ Onun dalısınca yarır mənim də; Odlu üfüqləri xəyalım yenə. (M.Rahim).
3. Məcazi mənada: ehtiraslı, coşqun, yanar; atəşin, ehtiraslı, qızğın, hərarətli, coşqun. □ Alaçıqdan on-on beş arşın ucada böyük bir quş iri qanadlarını açmış, odlu və acıqlı baxışlarla bizi süzürdü. (A.Şaiq).
4. Məcazi mənada: təsiredici, təsirli, yanıqlı, yandırıcı, yaxıcı. □ O qədər keçmədi qarşıkı dağdan; Ucaldı bir qəlbin odlu naləsi. (S.Vurğun).

odlu-alovlu [oddu-alovlu] zərf

1. Gərgin, şiddətli, dəhşətli, qızğın. □ Odlu-alovlu döyüş.
2. Məcazi mənada: ehtiraslı, coşqun, yanar; atəşin, ehtiraslı, qızğın, hərarətli, coşqun. □ Odlu-alovlu danışmaq. Odlu-alovlu nitq.

odluq [oddux] isim

1. Samovar, soba və s.-də od yanan hissə. □ Lampanın odluğu.
2. Arxaizm. İbtidai tüfənglərdə, toplarda barıtın alışdırıldığı hissə. □ Tüfəngin odluğu.

odlu-odlu [odlu-odlu] zərf

Ehtirasla, hərarətlə, qızğın surətdə. □ Odlu-odlu bildirdi ki, hər yerdə və hər zaman kişinin borcu qadına hörmət etməkdir, ona qulluq göstərməkdir. (M.İbrahimov).

od-ocaq [od-ocax] isim

Ocaq, tonqal, soba və s. □ Kür qırağı, Qarayazı, göy çəmən; Qoşa palıd, tüstülənən od-ocaq! (S.Vurğun).

odpüskürdücü [odpüskürdücü]

odpüskürən [odpüskürən] sifət

İçərisindən od çıxan. □ Odpüskürən dağ (vulkan).

odsaçan [odsaçan] isim

Yanar maye saçan odlu silah. □ Xüsusi ağır mina və odsaçan batareyalar, ağır top və tanklar gətirildi. (Ə.Əbülhəsən).

odsöndürən [odsöndürən] isim

Yanğını söndürmək üçün xüsusi cihaz. □ ...tez şlanqları alın, odsöndürəni! Tez olun, tez! (S.Vəliyev).

odun [odun] isim

1. Yandırmaq üçün kəsilmiş və doğranmış ağac parçası; ağac yanacağı. □ Yaş odun. Doğranmış odun. Onun ipinin üstünə odun yığmaq olmaz. (Atalar sözü).
2. Məcazi mənada: hissiz, hissiyyatını itirmiş, keyləşmiş, hərəkətsiz; qaba, kobud, qalınqafa adam haqqında.

oduncaq [oduncax] isim

Ağacın, yaxud kolun qabıq altında olan ən sıx, bərk hissəsi.

oduncaqlaşma

oduncaqlaşmaq [oduncaxlaşmax] feil

Bərkiyib ağaca dönmək; oduncaqlaşmaq (bitkilərin zoğları haqqında).

odunçu [odunçu] isim

Meşədən odun doğrayıb satmaqla məşğul olan adam. □ Gedər odunçu meşəyə, ağac qırar, odun kəsər. (A.Səhhət).