Все словари

kəlməsi-kəlməsinə [kəlməsi-kəlməsinə]

kəltən [kəltən] isim

Dialekt. İri kəsək. □ Dişli malalar iri kəltənləri əzib xırdalayır.

kəltənli [kəltənni] sifət

Dialekt. Kəltəni olan; kəsəkli. □ Kəltənli yer. Kəltənli tarla.

kəm¹ [kəm] sifət fars

1. Az.

2. Zərf kimi: az. □ Yağış yağdı, nəm qaldı; Qəlyan keçdi, dəm qaldı; Bağçada bar bol idi; Dolu vurdu, kəm qaldı. (Bayatı).

3. Nöqsanlı, az, çatışmayan. □ Aşıq deyər Əlidən; Sözün başlar bəlidən; Ağlı kəm canana bax; Küsübdür mən dəlidən. (Bayatı).
4. Alçaq, rəzil, yaramaz, pis. □ Var mərdə qul ol, aşıq; Kərəm umma kəm ərdən. (Sarı Aşıq).
5. Məcazi mənada: pis, qaba, kobud, xoşagəlməz. □ Kəm söz demək.
6. Zərf kimi məcazi mənada: pis, qaba, kobud, xoşagəlməz. □ O, dostları ilə kəm danışdı.
7. Aşağı, əskik. □ Mənim yarım deyil ol Kəbədən kəm. (M.P.Vaqif).

Qeyd: kəm... Mürəkkəb sözlərin azlıq mənasında olan fars mənşəli birinci tərkib hissəsi. Məsələn; kəmsavad, kəmetina, kəmağıl və s.

kəm² [kəm] isim

Yüyənin atın ağzına keçirilən dəmir hissəsi; cövzə. □ Atın kəmini tutmayan yolda piyada qalar. (Atalar sözü).

kəmağıl [kəmağıl] sifət fars/ərəb

Ağlı az, ağıldan zəif. □ Kəmağıl adam.

kəmağıllıq [kəmağıllıx] isim

Ağıl azlığı, ağlı çatışmazlıq; giclik. □ Kəmağıllıq etmək.

kəmal [kəmal]

kəmalınca [kəmalınca]

kəmali-diqqətlə [kəma:li-diqqətnən] zərf

Tam diqqətlə, son dərəcə diqqət yetirilərək.

kəmali-etidalla [kəma:li-etidalnan]

kəmali-qayda [kəma:li-qayda] zərf

Kəmali-qayda ilə – qaydasınca, tamamilə. □ Kəblə Novruzqulu kəmali-qayda ilə palçığa oturur. (H.Sarabski).

kəmali-qeyrətlə [kəma:li-qeyrətnən] zərf

Çox qeyrət göstərilərək, çox çalışaraq.

kəman [kəman]

kəmandar [kəmandar]

kəmbaha [kəmbaha] sifət fars

Arxaizm. Ucuz, qiymətsiz, dəyəri az. □ Kəmbaha paltar.