Все словари

kələntərlik [kələntərrix'] isim

1. Tarix. Kələntərin vəzifəsi, işi.

2. Tarix. Kələntərin idarəsi altında olan ərazi.

kələz [kələz] isim

Zoologiya. Sürünənlər sinfinə aid olan, daşlıq və qayalıq yerlərdə yaşayan iri kərtənkələ növü. □ Kələz ilən, əqrəb ilən, mar ilən; Ağzınadək qəbrin dolar, ağlarsan. (M.V.Vidadi).

kəlik [kəlix'] isim fars

1. Botanika. Dəyməmiş, yetişməmiş, kal qovun, yemiş. □ Bostançının sovqatı kəlik olar. (Atalar sözü).
2. Botanika. Qovunun, yemişin qabığı yaşımtıl, əti isə bərk olan növü. □ Uşağın qucağına üç-dörd kəlik verib evə göndərdim.. (Ə.Vəliyev).

kəlisa [kəlisa]

kəllahı [kəllahı] sifət

1. Özbaşına, azad, sərbəst, özü istədiyi kimi. □ Kəllahı adam.
2. Zərf kimi: özbaşına, azad, sərbəst, özü istədiyi kimi. □ Kəllahı dolanmaq.

kəllə [kəllə] isim fars

1. Baş, başın təpə hissəsi, ortası. □ Kəlləsindən vurmaq. İşıqda kəlləsi parıldayırdı.
2. Əti çürüyüb tökülmüş baş sümüyü; qafa tası; qafa. □ Skeletin kəlləsi. Mamontun kəlləsi.
3. Kəsilmiş qoyun və ya keçinin başı və ayaqlarından bişirilən duru xörək; kəlləpaça. □ Kəllə bişirmək. Kəllə yemək. Bir qazanda iki kəllə qaynamaz. (Atalar sözü).
4. Bir şeyin ən yuxarı hissəsi, təpəsi; zirvə. □ Divarın kəlləsi. Ağacın kəlləsi.
5. Məcazi mənada: ağıl, kamal, şüur mənasında. □ Kəlləsi yoxdur. Kəlləsi işləmir.
6. Məcazi mənada: çox ağıllı, başlı adam haqqında. □ Yaman kəllədir.
7. Konus və ya yuvarlaq şəkildə istehsal olunan şey. □ İki kəllə pendir.
8. Sifət kimi: baş, başda olan; kənar. □ Kəllə pəncərə.
9. Məcazi mənada: kobud, qaba, kimsəyə boyun əyməyən adam haqqında. □ Kəllə uşaq. Çox kəllədir.
10. Astronomiya. Göyün baş üstündəki ən uca xəyali nöqtəsi. □ Avqust günəşi düz kəllədə idi. (Ə.Əbülhəsən).

kəlləbəkəllə [kəlləbəkəllə] zərf

1. Kəlləbəkəllə gəlmək – üz-üzə gəlmək, döyüşmək, vuruşmaq, toqquşmaq.
2. Məcazi mənada: kəlləbəkəllə gəlmək – mübarizə aparmaq.

kəlləçarx [kəlləçarx] isim fars

Neft buruqlarının və qüllə şəkilli başqa qurğuların təpəsində olan qaldırıcı çarx. □ Dolamaçarxın kəlləçarxı.

kəlləçarxçı [kəlləçarxçı] isim

1. Kəlləçarxda işləyən fəhlə.
2. Çox yüksəklərdə işləməyi bacaran fəhlə, usta.

kəlləgöz [kəlləgöz] sifət

1. Nağıllarda gözü kəlləsində olan (canlı); təpəgöz. □ Qəhrəman altı-ayaq, kəlləgöz atını sürüb gözdən itdi.
2. Məcazi mənada: hirsli, tez qızışan, qəzəbli. □ Bir az belə, bir təhər adamdır, kəlləgözdür.. (M.Süleymanov).

kəlləgözlük [kəlləgözdüx'] isim

Tez hirslənən, tez qızışan adamın xasiyyəti; hirslilik.

kəllə-kəlləyə [kəllə-kəlləyə] zərf

1. Kəllə-kəlləyə gəlmək (durmaq) – üz-üzə gəlmək, döyüşmək, vuruşmaq, toqquşmaq. □ Tanklar qabaqlaşdı. Elə bil, iki qoç kəllə-kəlləyə gəldi. (Ə.Vəliyev).
2. Məcazi mənada: kəllə-kəlləyə gəlmək (durmaq) – mübarizə aparmaq. □ ..hər gün öz maşınına əyləşərək dağlarla kəllə-kəlləyə gəlirdi. (Ə.Sadıq).

kəllələmə

kəllələmək [kəllələməx'] feil

1. Kəllə ilə döyüşmək, kəllə ilə vurmaq. □ Qoçlar bir-birini kəllələdilər.
2. Məcazi mənada: qəsdən incitmək.

kəllələşmə