Все словари

kələçə [kələçə] isim

Dialekt. Balaca kələ.

kələf [kələf] isim

1. Yumru şəkildə sarınmış sap, iplik, məftil və s.; yumaq. □ Yumşaq sap kələfi. İp kələfi. Kələf sarımaq.
2. Məcazi mənada: dolaşıq şey haqqında. □ Diksinib qaçıram; qafiyələrin dolaşıq kələfindən. (R.Rza).

kələfçə [kələfçə] isim

1. İp, sap dolamaq və ya dolanmış ipi sarğıdan açmaq üçün alət; sarğac, fırlanqıc. □ İtirmişəm kələfçənin başını; Tapanmıram üzüyümün qaşını.. (M.Şəhriyar).
2. Kələf.

kələfləmə

kələfləmək [kələfləməx'] feil

İri və ya sapı dükçədən açıb pırtlaşmamaq üçün kələfçəyə və ya dizə dolamaq, kələf şəklinə salmaq; yumaqlamaq.

kələflənmə

kələflənmək [kələfləmməx'] feil

Kələfçəyə və ya dizə dolanaraq kələf şəklinə salınmaq; yumaqlanmaq.

kələk [kələx'] isim

Hiylə, fırıldaq, badalaq, biclik, fənd, aldatma. □ Kələk ilə gələn külək ilə gedər. (Atalar sözü).

kələkbaz [kələx'baz] sifət

1. Hiyləgər, bic, fəndgir, fırıldaqçı. □ Qış dolanar, yaz olar; Göldə ördək, qaz olar; Hər nə desən qıza de; Gəlin kələkbaz olar. (Bayatı).
2. Zarafatla işlədilir. □ Ay kələkbaz!
3. Zarafatçı, masqaraçı, məzəli adam haqqında.

kələkbazlıq [kələx'bazdıx] isim

Biclik. □ Hiyləgərlik, fəndgirlik. Üzündən kələkbazlıq tökülür.

kələkçi [kələx'çi] isim

Kələkbaz.

kələkçilik [kələx'çilix'] isim

Kələkbazlıq.

kələkə [kələyə] isim

Dialekt. Yeni doğmuş heyvanın ağuz südünün bişmişi.

kələkləmə

kələkləmək [kələx'ləməx'] feil

Kələk gəlmək, aldatmaq. □ Görüm hamamçını bir növ kələkləyə bilərəmmi? (Ü.Hacıbəyli).