Все словари

dağallıq [dağallıx] isim

Cığallıq, davakarlıq. □ Zeyğəm, Bəşir və Məmmədağa dağallığa başlamışdılar. (S.Rəhimov).

dağar [dağar] isim

1. Arxaizm. Qaramal dərisindən hazırlanan torba. □ Köçəri skiflər dəri qab – xəz torba (dağar) və matra (suqabı) işlədirdilər. (“Qədim dünya tarixi”).
2. Arxaizm. Üzərində qaytan toxumaq üçün içi əsgi-üsgü və ya yun ilə bərk doldurulub bağlanmış meşin yastıq.

dağarcıq [dağarcıx] isim

Kiçik dağar; çox vaxt dəridən tikilən kiçik torba, çanta. □ Dağarcığını çuvala tay tutur. (Atalar sözü).

dağayısı [dağayısı] isim

1. Zoologiya. Dağlıq yerlərdə yaşayan ayı növü.
2. Məcazi mənada: mədəniyyətsiz, qaba, qanacaqsız adam haqqında.

dağbasar [dağbasar] isim

Dağətəyi, dağ həndəvəri. □ Dağbasarda yaşayanlar. Dağbasar havası.

dağbəyi [dağbəyi] isim

Tarix. Yayda dağa köçən köçərilərin inzibati işlərini idarə edən hökumət məmuru. □ Nəbi yenə burda bir ad elədi; Dağbəyini tutub nə ad elədi! (“Qaçaq Nəbi”).

dağboyanası [dağboyanası] isim

Botanika. Çətirçiçəklilər fəsiləsindən çoxillik ot bitkisi.

dağdağa [dağdağa] isim

Dialekt. Kiçik taxta parçasından qayrılan və fırladarkən kəskin, uğultulu səs çıxaran uşaq oyuncağı.

dağdağan [dağdağan] isim

1. Botanika. Bərk oduncağı olan, meşələrdə bitən bir ağac və ya kol.
2. Botanika. Dağdağan ağacının noxud iriliyində olan şirin meyvəsi.
3. Arxaizm. Dağdağan ağacından qayrılaraq, guya pis gözdən qorumaq üçün uşağın papağına bənd edilən, yaxud bəzi ev heyvanlarının boynundan asılan şey. □ Papağına dağdağan tikmək. Dananın boynuna dağdağan asmaq.

dağdağanlıq [dağdağannıx] isim

Botanika. Dağdağan ağacları bitən yer. □ Dağdağanlıqda bir ayı gördük. Dağdağanlıqda sərinlənmək.

dağdibi [dağdibi] sifət

Dağın lap aşağı hissəsində olan.

dağdöşü [dağdöşü] isim

1. Dağın ön və orta tərəfi, azca mail səthi.
2. Sifət kimi: dağın döşündə yerləşən. □ Dağdöşü otlaqlar.

dağətəyi [dağətəyi] sifət

1. Dağın düzənliyə qovuşan maili tərəflərində yerləşən. □ Dağətəyi zonalar.
2. İsim kimi: dağın ətəyində yerləşən sahə.

dağ-dağ¹ [dağ-dağ] sifət

Dağ kimi uca, çox yüksək.

dağ-dağ² [dağ-dağ] sifət

1. Çox isti, qaynar. □ Dağ-dağ su.
2. Məcazi mənada: çox dərdli. □ Ana yalqız dayanıb; Ananın qəlbi dağ-dağ. (R.Rza).

dağ-daş [dağ-daş] isim

1. Yolu olmayan, yaşamaq üçün yararsız olan təpəlik və daşlıq yerlər; ümumiyyətlə, dağlıq, qayalıq, təpəlik. □ ...Aydəmir də, bilirsən ki, dağda-daşda, ona qızmı yaraşar? (C.Cabbarlı). Su gələr axar, doymaz; Dağ-daşı yıxar, doymaz. (Bayatı).
2. Məcazi mənada: cansız təbiət. □ Qanad verir dağa-daşa; Ana yurdun havaları. (S.Vurğun).