Все словари

əfəllik [əfəllix'] isim

Əlindən iş gəlməmə, atillik, maymaqlıq, düşkünlük. □ Əyri adamın bacarıqlı olmağı, düz adamın əfəlliyindən cəmiyyət üçün daha qorxuludur. (M.İbrahimov).

əfəndi [əfəndi] isim yunan

1. Sünni ruhanilərinə verilən ləqəb. □ Əlac yoxdur əfəndidən, molladan; Həqiqətin binasını axtarın. (Molla Cümə).
2. Hörmət üçün oxumuş adamların, ruhanilərin adlarına qoşulan söz, hörmətlə müraciət. □ Nağıl demirəm, əfəndim, hekayə deyirəm. (N.Nərimanov).
3. Türk ziyalısına müraciət. □ İlk dəfə gördüyü əfəndinin .. danışıq ədası, yerişi, baxışı çox qəribə, qeyri-təbii və gülməli idi. (M.Hüseyn).

əfəndilik [əfəndilix'] isim

Arxaizm. Əfəndi ünvanı, əfəndi adı.

əfğan [əfğan] isim fars

Klassik ədəbiyyatda fəryad, fəğan mənalarında işlənmişdir. □ Oyadır xəlqi əfğanım; Qara bəxtim oyanmazmı? (M.Füzuli).

əfi [əfi] sifət ərəb

1. Rəngi sarı, başı üçbucaq şəklində iri zəhərli ilan. □ Əfi ilan.
2. Məcazi mənada: mənhus, xain, məkrli, bədxasiyyət, qəlbiqara, diliacı, başqasını sancan adam haqqında. □ Əfi bir ilan kimi şübhə girir araya! (N.Rəfibəyli).
3. Məcazi mənada: klassik şeirdə gözəlin qıvrım saçları bu ilana təşbeh edilir. □ Əfi kimi daim zülfi-müsəlsəl; Qıvrım-qıvrım olub yatar yanında. (Q.Zakir).

əfil-əfil [əfil-əfil]

əfkar [əfkar] isim ərəb

Arxaizm. Fikir. □ Yormuşdu bütün ruhumu, əfkarımı aləm; Bir dağ ətəyində düşünürdüm təkü tənha. (A.Şaiq).

əfqan [əfqan] isim

Əfqanıstanın əsas əhalisini təşkil edən, İran dilləri qrupuna daxil xalq və bu xalqa mənsub adam. □ Əfqan ədəbiyyatı.

əfqanıstanlı [əfqanısdannı] isim

Əfqanıstan əhalisinə mənsub adam. □ Əfqanıstanlı qadın.

əflak [əflak] isim ərəb

Klassik ədəbiyyatda fələk, göy mənalarında işlənmişdir. □ Sanma kim, ya qan doludur hər bahar əflakdən. (N.Kişvəri).

əflatuni [əflatuni] sifət

Sırf mənəvi xarakter daşıyan, qeyri-şəhvani, praktik məqsəd güdməyən, mücərrəd. □ Əflatuni məhəbbət.

əfrad [əfrad] isim ərəb

Arxaizm. Fərdlər, şəxslər, adamlar. □ Etiqadımız bundadır ki, vətən, məmləkət orada yaşayan əfradın hamısınındır. (C.Məmmədquluzadə).

əfsanə [əfsa:nə] isim fars

1. Nəsillərdən nəsillərə ağızda dolaşan və mövzusu çox zaman fövqəladə xarakter daşıyan hekayə, rəvayət; əsatir. □ Hind əfsanələri. Orta əsr əfsanələri.
2. Məcazi mənada: uydurma, nağıl, boş söhbət. □ Nə olur, böylə azıb getsə bəşər; Səncə, əfsanəmidir xeyr ilə şər? (H.Cavid).
3. Dillərə düşmüş, geniş yayılmış vəqə, dastan, hekayət. □ Sirr dolu əfsanələr; Nağıllar yaratmısan. (B.Vahabzadə).

əfsanəçi [əfsa:nəçi] isim

Nağılçı, əfsanə uyduran. □ M.F.Axundzadə deyir ki, farslar qədər əfsanəyə inanan xalq yoxdur; onlar əfsanəçi xalqdır.

əfsanəli [əfsa:nəli] sifət

Əfsanələrlə dolu, əfsanələrdən ibarət. □ Əfsanəli dastan.