Cümlədə inkarlıq mənasının yaranmasına xidmət edən ədatlar.
İnkar ədatları bunlardır: xeyr, yox, heç, heç də. Xeyr və yox ədatlarının işləndiyi cümlələrdə xəbər təsdiqdə ola bilsə də, heç və heç də ədatları işlənən zaman xəbər inkarda olur; məs.: Yox, mən özüm bu işin öhdəsindən gəlməliyəm. Onun uğuruna heç inanmıram.
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiŞəxsin, əşyanın və ya onların əlamətinin varlığını inkar edən əvəzliklər: heç kim, heç kəs, heç hara, kimsə.
İnkar məzmunlu əvəzliklərin işləndiyi cümlələrdə xəbər həmişə inkarda işlənir. Kimsəsi yox oyada (bayatıdan). Heç yerə, heç yana mən tələsmirəm (S.Vurğun).
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiTabesizlik bağlayıcılarının məna növlərindən biri: nə, nə də, nə də ki.
Bu bağlayıcılar feilləri bir-birinə bağlayanda -ma2 inkar şəkilçisini, başqa nitq hissələrini bağlayarkən deyil, yox sözlərini əvəz edir. İnkar bağlayıcıları işlədilən cümlənin xəbəri təsdiqdə olur; məs.: Pərişanlıq zülfün öz qaydasıdır, Nə badi-səbadan, nə şanədəndir (M.P.Vaqif). Nə ömrə acıyır, nə yaşa dünya (S.Vurğun).
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətilat. intono – ucadan tələffüz edirəm
Cümlənin başlıca əlamətlərindən olub onun qrammatik cəhətdən formalaşmasını təmin edən vasitələrdən biri.
İntonasiya nitqin ahəngi (səsin yüksəlməsi və ya alçalması), ritmi (vurğulu və vurğusuz hecaların nisbəti, əlaqəsi), tempi (sürətlə və yavaş tələffüzü), intensivliyi (nəfəsalmanın güclənməsi və ya zəifləməsi), məntiqi vurğusu, pauzası və bu kimi hadisələrin məcmusuna deyilir. Şifahi nitqdə intonasiya cümlə üzvlərinin düzgün qruplaşdırılmasını təmin edir. Məsələn, “Qoca ovçu paltarını geyindi” cümləsində pauzanın yerindən asılı olaraq “qoca” və “ovçu” sözlərinin cümlədəki sintaktik rolu dəyişə bilər. Bədii deklamasiya zamanı düzgün seçilmiş intonasiya mətnin ekspressivliyinə, onun dinləyici tərəfindən daha aydın və emosional qavranılmasına kömək edir. Mətndə təntənə, istehza, acıq, kədər ruhu məhz intonasiya vasitəsilə yaranır.
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətifr. intrigue > lat. intrico – çaşdırıram
Bədii əsərdə qəhrəmanın taleyinə maraq yaradan motiv və hadisələrin məcmusu.
İntriqa oxucunu əsərə cəlb edən, onda hadisələrin sonrakı gedişinə maraq oyadan vasitələrdən biridir. Әsərdə intriqa çox zaman surətlərin xarakter, məqsəd və ideya cəhətdən bir-birindən fərqli, ziddiyyətli olması nəticəsində yaranır. Lakin buradakı ziddiyyət və münaqişəni bədii konfliktlə eyniləşdirmək olmaz. Əsərdə intriqa konflikt olmadan da yarana bilər. Bəzən intriqa qəhrəmanın çətin vəziyyətə düşməsi, onun hər hansı məqsəd uğrunda mübarizəyə qoşulması ilə yaranır. Məsələn, Robinzon Kruzonun kimsəsiz adaya düşməsi ilə intriqa yaranır. Oxucunu əsəri sona qədər oxumağa vadar edən də bu intriqadır: “Görəsən, qəhrəman bu adadan qurtula biləcəkmi?” İntriqa daha çox süjetli əsərlər üçün xarakterikdir.
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətilat. inversio – çevirmə, yerdəyişmə
Cümlə üzvlərinin düzgün sırasının pozulması.
Mübtəda cümlənin əvvəlində, xəbər sonunda işlənir. Tamamlıq və zərflik xəbərdən əvvəl gəlir. Təyin isə aid olduğu üzvün əvvəlində işlənir. Bu ardıcıllıq pozularsa, inversiya yaranmış olur; məs.: Gedirəm mən bu gün rayona. Bu cümlədə cümlə üzvlərinin düzgün ardıcıllığını bərpa etsək, “Mən bu gün rayona gedirəm” olar. Söz və ifadələrin inversiya yolu ilə yerdəyişməsi bədii dili daha güclü və təsirli edir. Bundan daha çox poeziyada ritm və qafiyə yaratmaq məqsədilə istifadə olunur.
İnsan qalıb özü ilə qarşı-qarşıya,
Ağıl qalıb xeyir ilə şər arasında. (M.Araz)
Müqayisə et: İnsan özü ilə qarşı-qarşıya qalıb. Ağıl xeyir ilə şər arasında qalıb.
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiƏşyanın adını bildirib kim? nə? hara? suallarından birinə cavab verən əsas nitq hissəsi.
İsimlər quruluşca sadə (kitab), düzəltmə (kitabxana) və mürəkkəb (taxtabiti) olur. Özünəməxsus cəhətlərindən digərləri isə ümumi – xüsusi, canlı – cansız, konkret – mücərrəd varlıqların adını bildirməsidir. İsimlər morfoloji cəhətdən hal, mənsubiyyət, kəmiyyət şəkilçilərini qəbul edə bilir; bütün cümlə üzvləri vəzifəsində iştirak edə bilir. Məsələn: torpaq (sadə, ümumi və konkret isim), Gəncə (xüsusi isim), düşüncə (düzəltmə, mücərrəd isim), ağaclar (cəm isim), aşsüzən (mürəkkəb isim) və s.
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiƏsas tərəfi adlarla (isim, sifət, say və əvəzliklərlə) ifadə olunan söz birləşməsi.
İsmi birləşmələrin növləri bunlardır: I növ təyini söz birləşməsi (gözəl arzu), II növ təyini söz birləşməsi (söz ustası), III növ təyini söz birləşməsi (igidin taleyi) və qeyri-təyini ismi birləşmə (dodağında təbəssüm, vətənə sevgi). İsmi birləşmələr quruluşca sadə və mürəkkəb olur. İki əsas nitq hissəsi ilə düzələnlər sadə (su maşını), üç və daha artıq əsas nitq hissəsi ilə düzələnlər isə mürəkkəb (vətənin igid əsgərləri) olur.
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiFeilin təsriflənən formaları və feili bağlamadan başqa, digər nitq hissələri və söz birləşmələri ilə ifadə olunan xəbər.
Var, yox, lazım, gərək, mümkün, bəs sözləri də suala cavab vermədən müstəqil ismi xəbər ola bilir; məs.: Süfrədə cürbəcür yeməklər var idi. Arifə bir işarə də bəsdir. İsmi xəbər quruluşca iki cür olur: sadə ismi xəbər, mürəkkəb ismi xəbər. Sadə ismi xəbər nitq hissələri ilə ifadə olunur; məs.: Alnının qatları qırış-qırışdır (S.Vurğun). Mürəkkəb ismi xəbər isə söz birləşmələri ilə ifadə olunur; məs.: O zənən Uzun Həsənin anasıdır (F.Kərimzadə).
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti