tərlan

1. Yırtıcı quş.

2. Məcazi mənada: qoçaq, igid, zirək, gözəl mənasında işlənir.

Aşıq şeirində, klassik poeziyada, bir qayda olaraq, sar ilə qarşılaşdırılır.

Tərlan tərlanınan,

Sar da sarınan.

Bülbül öz gülüynən

Yar da yarınan,

Tərlan da götürməz,

Sarı yanınca.

(“Qulam-Kəmtər”)

Xab içində yatan bixəbər səyyad,

Tərlan mənəm, qeyri-tərlan istəmə!

Mən səni sevmişəm, sən də sev məni.

Sev bu canı, qeyri canan istəmə!

(“Abdulla və Cahan”)

Belə zaman hara, qoç igid hara?

Mərdləri çəkirlər namərdlər dara,

Baş əyir laçınlar, tərlanlar sara,

Mənmi qocalmışam, ya zəmanəmi?

(“Koroğlunun qocalığı”)

Hanı Əhməd şeşpər ata,

Dəmirçioğlu küştü tuta,

Bu günümdə gəlib çata

Tərlan dəlilərim mənim.

(“Koroğlunun qocalığı”)

Bugünkü məclisdə bir gözəl gördüm,

Gözəllər səfində sana yaraşır.

Geyinib sallanan gözəllər çoxdu,

Tərlan kimi süzmək ona yaraşır.

(“Koroğlunun Ərzurum səfəri”)

Oturmuşdum mən xan kimi,

Göz yaşım axdı qan kimi,

Bir alıcı tərlan kimi,

Sür atını bu meydana!

(“Koroğlunun Qars səfəri”) (“Koroğlu–Hümmət”)

Azərbaycan dastanlarının leksikası