XX əsrin II yarısında Qərbi Avropa dramaturgiyasında meydana çıxmış avanqard cərəyan.
Absurdizm ədəbi cərəyanının sinonimi kimi də işlənir. Ekzistensializmə qarşı, sürrealizmə meyilli cərəyan kimi formalaşıb. A.D.-da intellekt, rasional düşüncə arxa plana keçir. Tənhalıq, bədbinlik, iradə zəifliyi, ruhi passivlik, sərsəmlik, cəmiyyətdən uzaqlaşma motivləri bu cür əsərlərin əsas xüsusiyyətləridir. Əsərin süjetində pərakəndəlik görünür, obrazların nitqində məntiqi əlaqə pozulur. A.D.-ın ilk nümunələrini E.İonesko “Daz xanəndə qadın” (1953), S.Bekket “Qodonun intizarında” (1952) pyesləri ilə yaradıblar. Azərbaycan ədəbiyyatında Elçin, sonralar Kamal Abdulla, Orxan Fikrətoğlu yaradıcılığında da A.D.-ın bəzi elementlərini görmək olar.
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti