Все словари

rüşeym [rüşeym] isim ərəb

1. Biologiya. İnsan və heyvan embrionu (mayası). □ Döllənmiş yumurta hüceyrəsindən rüşeym əmələ gəlir.

2. Biologiya. Toxumun içində hüceyrədən törəmiş yeni bitki mayası. □ Qarğıdalı dəninin rüşeymi. Ləpə rüşeymi.

3. Məcazi mənada: bir şeyin başlanğıc, ibtidai halı.

rüşvət [rüşvət] isim ərəb

Öz xeyrinə olaraq bir iş gördürmək xatirinə hər hansı bir vəzifəli şəxsə verilən pul və ya şey. □ Rüşvət qapıdan girəndə, iman bacadan çıxar. (Atalar sözü).

rüşvətçi [rüşvətçi]

rüşvətçilik [rüşvətçilix']

rüşvətxor [rüşvətxor] sifət ərəb/fars

1. Rüşvət alan. □ Rüşvətxor adam.

2. İsim kimi: rüşvət alan adam. □ Rüşvətxorun amalı da, imanı da – puldur. (Atalar sözü).

rüşvətxorluq [rüşvətxorrux] isim

Rüşvət alıb iş düzəltmə. □ Rüşvətxorluqla mübarizə. Rüşvətxorluq ən ağır cinayətdir.

rütbə [rütbə] isim ərəb

1. Xidməti dərəcə, ad. □ Zabitlik rütbəsi.

2. Vəzifə, mövqe, mərtəbə. □ Çox şey Vətənsiz də yaşayır, ancaq; Şeirsə Vətənsiz, elsiz yaşamaz... Şairə vəzifə, rütbə nə gərək! (B.Vahabzadə).

3. Məcazi mənada: klassik ədəbiyyatda mövqe, dərəcə, mərtəbə mənalarında işlənmişdir. □ Seyyida, sal boynuna zünnari-zülfi-yarı sən; Eşqdə gər rütbeyi-Sənanə eylərsən həvəs. (S.Ə.Şirvani).

rütbəli [rütbəli] sifət

Rütbəsi olan, müəyyən rütbə sahibi olan. □ Əbülfət mirzə qapını açan kimi qarşısında böyük rütbəli bir İran məmurunu və iki nəfər də polis nəfərini gördü. (M.S.Ordubadi).

rütbəsiz [rütbəsiz] sifət

Rütbəsi olmayan. □ Gör hökm-fərmanlar necə güclənib? Ölüm də rütbəsiz, çinsiz qalmadı! (M.Araz).

rütbəsizlik [rütbəsizdix'] isim

Heç bir rütbəsi, vəzifəsi, mövqeyi olmama. □ O, ömrünün bu çağında qulluqsuzluğun, rütbəsizliyin necə yamandərd olduğunu bir daha duyub, koramal kimi qıvrıldı. (S.Rəhimov).

rütubət [rütu:bət] isim ərəb

rütubətlənmək [rütu:bətdəmməx'] feil

Rütubətli olmaq, nəm çəkmək, nəmlənmək. □ Otağın divarları rütubətlənib.

rütubətli [rütu:bətdi] sifət

Rütubəti olan, yaş, islaq, nəm. □ Rütubətli torpaq. Rütubətli ev.

rütubətlilik [rütu:bətdilix'] isim

restavrasiya [restavrasiya] isim lat. restauratio – bərpa

Köhnəlmiş və ya zədələnmiş memarlıq abidəsinin, incəsənət əsərinin və s.-nin ilkin formasına uyğun olaraq yenilənməsi; bərpa.