Reklam
Reklam

Məsəllər, deyimlər

SÜLEYMAN MƏHKƏMƏSİ

Olduqca mürəkkəb və mübahisəli bir məsələnin tez, dəqiq, ən başlıcası isə ədalətli şəkildə həll edildiyini bildirmək üçün işlədilən ifadə.

İfadə Süleyman peyğəmbərin ədalətli hökmdar olması ilə bağlı bir rəvayətdən qaynaqlanır.

Həmin rəvayətə görə, bir gün çox ədalətli hakim hesab olunan Süleyman peyğəmbərin yanına iki qadın gələrək onların arasındakı mübahisəni həll eləməyi xahiş edir. Qadınlardan biri deyir ki, biz eyni kişinin arvadıyıq və eyni vaxtda hərəmiz bir oğlan doğmuşuq. Dünən gecə bu qadın yuxulu ikən öz uşağını altına salıb boğmuş, sonra ölü uşağı gizlicə mənim yanıma qoyub oğlumu aparmışdır. Uşağımı ondan alıb mənə qaytarmağınızı xahiş edirəm. O biri qadın isə bütün bu sözləri ağ yalan adlandırır və uşağın onun öz övladı olduğunu bildirir.

Onların hər ikisini diqqətlə dinlədikdən sonra Süleyman sağ qalmış uşağı yanına gətirməyi əmr edir. Uşağı bələyə bükülmüş halda gətirib Süleymanın qabağına qoyurlar. O, qılıncını çıxarıb uşağın başı üzərinə qaldırır və qadınlara müraciətlə:

– Mən indi uşağı tən bölüb hərənizə yarısını verərəm, onda hər ikiniz məndən razı qalarsınız, – deyir.

Yalançı ana: «Mən sizin ədalətli hökmünüzdən çox razıyam», – deyir. Uşağın əsl anası isə Süleymanın ayaqlarına yıxılıb körpəsini öldürməməsini xahiş edir və onun iddiaçı qadına verilməsinə razı olduğunu bildirir.

Süleyman qadınların hərəkətindən uşağın həqiqi anasını müəyyən edib oğlanı əsl anasına verir, o biri qadını isə yalan danışdığı üçün cəzalandırır.

Məsəllər, deyimlər

SÜMÜYÜNÜ İT SÜMÜYÜNƏ CALAMAQ

Arzu olunmayan, xoşa gәlmәn ailә ilә qoһum olmaq, layiq bilinməyən nəslin qızı ilə evlәnmәk.

İfadә atəşpərəstlik dövrünün adətlərindən qaynaqlanır.

Atәşpәrәstlik düşüncəsinə görə, ölәn adamları müqәddəs torpağa basdırıb torpağı insan әti ilә murdarlamaq olmazdı. Ölünü daxmalara qoyurdular, orada quşlar ölünün әtini yeyir, qalan sümüklәri isә bir yerә yığırdılar. Bunun üçün hər qәbilә vә ya tayfanın xüsusi daxması olardı. Digәr tәrәfdәn qәbilәnin üzvlәri mütlәq başqa qәbilә üzvlәri ilә evlәnmәli vә son nәticәdә gәlәcәkdә sümüklәrin bir-birinә qarışmasına bais olmalı idi. Buna baxmayaraq qәdimdə hәr qәbilә üzvü yalnız öz qәbilәdaşlarını әn yaxşı, әsl «adam» һesab edirdi.

Tarixdәn mәlumdur ki, V әsrdә qәdim türk dilində danışan 500 ailә Ordos yaylasından köçüb gәlәrәk Altay dağlarının cәnub әtәklәrindә mәskәn salmışdı. Altayda isә yerli xalq da türkdilli idi. Odur ki gәlmәlәrlә yerlilәrin dili tez bir vaxtda qaynayıb-qarışırdı. Lakin hələ uzun müddәt onların arasında qәbilә ayrı-seçkiliyi davam etmişdi. Gәlmә 500 Aşin ailәsi özlәrini kübar hesab edir, yerlilәri qara camaat sayırdı. Әsilzadәlәr ağ sümüklәrini xalqın qara sümüyünә qatmamaq üçün kübar qızların qara camaatdan olanlara әrә getmәsini qadağan etmişdilәr.

XI–XIII әsrlәrdә qәbilә daxilindә «uruq» qoһumluq bölgüsü dә var idi. Uruqlar, adәtәn, bu vә ya digәr sümüyә daxil idi. Aşağı tәbәqәlәr, sadә adamlar «qara sümük», yuxarı tәbәqәlәr isә «ağ sümük» nümayәndәlәri һesab olunurdular. Daһa böyük tayfa birlәşmәlәri, ittifaqları «el» һesab edilirdi. Elin tәrkibindә boylar, obalar, oymaqlar vә uruqlar mövcud olurdu. «El» sözü «xalq», «dövlәt» mәnalarına gәlir. Elin başçısı «elxan», «elbaşı» adlanırdı.

Məsəllər, deyimlər