lat. terminus – hədd, sərhəd
Hər hansı ixtisas sahəsinə aid anlayışı dəqiq ifadə edən söz və ya söz birləşməsi; istilah.
Terminlər ümumişlək olmayan sözlər kateqoriyasına aid edilsə də, bəzən terminlə ümumişlək söz arasında dəqiq sərhəd müəyyən etmək çətin olur. Məsələn, bir çox bədən üzvləri anatomiya termini, bitki adları botanika termini, heyvan adları zoologiya termini olsa da, eyni zamanda ümumişlək sözlərdir. Elə sözlər də var ki, həm ümumişləkdir, həm də termin kimi işlənir; məs.: sifət (dilçilik), burun (coğrafiya) və s. Terminlərin əksəriyyəti alınma sözlərdir. Hər hansı elmi anlayış hansı ölkədə yaranırsa, onu ifadə edən termin də həmin xalqın dilində yaranır və başqa dillərdə istifadə olunmağa başlayır. Bir çox hallarda terminlər ümumişlək sözlərdən yaranır. Buna görə də terminin izahı verilərkən onun etimologiyasının açıqlanması həmin anlayışı daha dərindən başa düşməyə kömək edir. Bu xüsusilə abreviatur şəklində olan terminlərə aiddir: PR (public relations – ictimai əlaqələr), İP (internet protocol – internet protokolu) və s.
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiər. təbdil, bədəl – әvәzlәmә, әvәzetmә
Başqa xalqa məxsus dram әsərinin milli zәminə uyğunlaşdırılması; iqtibas yolu ilә yaranan səhnə әsәri.
Təbdildə surәtlәrin adı dәyişilir, milli adәt-әnәnә vә әxlaqla bir araya sığışmayan sәhnәlәr, epizodlar vә s. ixtisar edilir, iqtibas edilən әsәrin əsas ideyası qorunub saxlanılır. Mәsәlәn, N.Vәzirov Molyerin “Xәsis” әsәrini “Ağa Kәrim xan Әrdәbili” adı ilә Azәrbaycan dilinә təbdil edib.
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiAşıq poeziyasında lirik şeir janrı: qafiyələri cinas üzərində qurulan qoşma.
Aşıq poeziyasının geniş yayılmış janrlarından biridir:
Mən qurban eylərəm yara canımı,
Götürüb doğraya, yara canımı.
Alıb təpə-dırnaq yara canımı,
Bilmirəm dərmanı, ay ana, ana. (Aşıq Ələsgər)
Bu bəndin birinci, ikinci və üçüncü misralarındakı yara canımı ifadələri cinas qafiyələrdir. Bunlar hər bir misrada müxtəlif mənaları ifadə edir. Cinas qafiyələrdən bu şəkildə istifadə etmək aşıqdan böyük sənətkarlıq tələb edir.
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiSüjeti təşkil edən hadisələrin əsərdə nəqletmə üsulu.
Əsərin bədii-estetik və ideya-məzmun konsepsiyasından asılı olaraq hadisələr xatirə, gündəlik, məktub, salnamə və s. formalarda nəql edilə bilər. Müəllif tərəfindən təhkiyəçinin seçimi də təhkiyə formasına aiddir.
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiƏruz vəznində yazılmış şeir misralarında intonasiya bölgüsü, misradaxili fasilə, pauza.
Təqti “təfilə” və “bəhr” anlayışları ilə sıx bağlıdır; misrada neçə təfilə varsa, bir o qədər də təqti var. Başqa sözlə desək, təqtinin sayı bəhrin növü ilə müəyyənləşir. Belə şeirlərdə misradaxili fasilələr sözün bütövlüyünü poza bilər, yəni təqti sözlərin arasına deyil, hər hansı sözün ortasına düşə bilər. Heca vəznində yazılmış şeirlərdə bölgünü təqtinin analoqu kimi qəbul etmək olar.
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiTəsəvvüf cərəyanına aid əsərlər məcmusu; sufi şairlərin nəzmlə yazılmış bədii yaradıcılığı.
Təkkə ədəbiyyatı nümayəndələrinin çoxu şeyxlər və dərvişlər olub. Bu ədəbiyyatın ilk nümayəndəsi XII əsrdə Şərqi Türküstanda yaşamış Əhməd Yəsəvi hesab edilir. Təkkə şairləri həm əruz, həm də heca vəznində dördmisralı şeirlər yazırdılar. Təkkə ədəbiyyatının əsas mövzuları Allah, insan, düzgünlük, ibadət və s. idi.
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiXIX əsr Azərbaycan ədəbiyyatında, əsasən, komediyalardan ibarət olan külliyyat, kitab.
Azәrbaycan dramaturgiyasının banisi M.F. Axundzadənin 1859-cu ildә Tiflisdə çapdan çıxmış kitabı təmsilat (“Təmsilati-kapitan Mirzə Fətəli Axundzadə”) adlanırdı. Bura müәllifin altı komediyası vә “Aldanmış kәvakib” povesti daxil idi. Bu termin kökü, mәnşәyi cәhәtdәn “tәmsil” sözü ilә әlaqәdar olsa da, Axundzadə onu “komediyalar” mәnasında işlәdib. N.Vәzirovun ilk kitablarından biri dә “Tәmsilat” adı ilә çap olunmuşdur.
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiXIX əsrin əvvəllərində, romantizmlə eyni vaxtda Qərb ədəbiyyatında meydana gəlmiş ədəbi cərəyan.
Tənqidi realizmin əsas ideya konsepsiyası sosial ədalətsizliyin tənqidi kontekstində məzlumların gündəlik ağır həyatının əks olunması idi. Bu cərəyanın nümayəndələri sayılan O.Balzakın, C.Eliotun əsərlərində insan həyatı və psixologiyasının onun yaşadığı sosial mühitlə bağlılığı ön plana çıxarılırdı. Azәrbaycan ədəbiyyatında tənqidi realizm XIX әsrdә, M.F.Axundzadənin yaradıcılığında meydana çıxıb. XX әsrin әvvәllərində tənqidi realizm C.Mәmmәdquluzadә, M.Ә.Sabir, Ә.Haqverdiyev, Ә.Nәzmi vә başqalarının fәaliyyәti sayәsindә keyfiyyәtcә yeni mәrhәlәyә daxil olmuşdur.
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğətiAzәrbaycan klassik şeirindә məhəbbət, gözəllik, ictimai-fəlsəfi mövzularda lirik janr.
Tərcibəndin hər bəndi 8, 10 və ya 12 misradan ibarət olur. Birinci bəndin bütün misraları qafiyələnir: a.a.a.a.a.a.a.a.a.a.a.a. Digər bəndlərdə sonuncu beytdən başqa bütün misralar həmqafiyə olur: b.b.b.b.b.b.b.b.b.b.a.a. Birinci bəndin son iki misrası, adətən, digər bəndlərin sonunda nəqərat şəklində təkrarlanır.
Mən kiməm? – Bir bikəsü-biçarəvü-bixaniman,
Taleyim aşüftə, iqbalım nigun, bəxtim yaman.
Nəmli əşkimdən zəmin məmlu, ünümdən asiman,
Ahü-naləm navəki peyvəstə, xəm qəddim kəman.
Tiri-ahim bixəta, təsiri-naləm bigüman,
Müttəsil qəmxaneyi-sinəmdə yüz qəm mihman.
Qanda bir qəm itsə, məndən istəsinlər, mən zəman,
Yox mənə qeydi-bəlavü-dami-möhnətdən aman.
Çıxmadı könlümdən ənduhü-qəmü-möhnət həman,
Ey mənim canım, sənü könlüm səninlə şadiman.
Sənsiz olman ayrı möhnətdən, bəladən bir zəman,
Əl-əman, hicran bəlavü-möhnətindən, əl-əman!..
***
...Sinə çakü didə nəmnakü bədən əfgardir,
Can həzin, xatir qəmin, şeyda könül bimardir.
Mən bu qəm içrə ki, dəfin eyləmək naçardir,
Məsləhət sordum, dedilər məsləhət izhardir.
Söylədim dərdi-dilimni, bildi ol kim yardir,
Qılmadı bir rəhm bəs kim, zalimü-xunxardir.
Dəxi izhar edəmən, nə hacəti-təkrardir,
Eyləyim səbrü-təhəmmül ta həyatim vardır.
Canə yetgəc ta ki, məndə qüvvəti-göftardir,
Söylərəm: ey gül ki, səndən ayrılıq düşvardir.
Sənsiz olman ayrı möhnətdən, bəladən bir zəman,
Əl-əman, hicran bəlavü-möhnətindən, əl-əman! (M.Füzuli)
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti