Lüğət seçin
Tarix terminləri lüğəti
islam
ər. – hərfi mənası: Allaha boyun əymək, itaət etmək
Həm etiqad edənlərin sayına, həm də yayılma arealına görə buddizm və xristianlıqla yanaşı, ən böyük üç dünya dinindən biri.
Tək tanrı inancına (monoteizmə) söykənən İ. VII əsrin əvvəlində Ərəbistanda formalaşıb. Bu dinin ardıcılları özlərini müsəlman adlandırırlar. Müsəlmanlar İ.-ın yaradıcısını – Məhəmməd peyğəmbəri Allahın yer üzündə sonuncu elçisi hesab edirlər. İ. təliminin əsasında Məhəmməd peyğəmbərə ilahi vəhy kimi nazil olunmuş Allah kəlamı – Qurani-Kərim durur. Sonralar İ. qanunçuluğunu daha da möhkəmləndirmək məqsədilə Məhəmməd peyğəmbərin həyatından bəhs edən “müqəddəs rəvayətlər”, habelə onun öz kəlamları toplanaraq sistemləşdirilib və sünnə halına salınıb. Quran və sünnə bu dinin iki başlıca sütunudur. İki böyük təriqətə – sünnilik (müsəlmanların 90%-i) və şiəliyə (təqr. 10%) bölünmüş İ.-da mərasimlər və ayinlər klassik ərəb dilində həyata keçirilir. Müxtəlif qaynaqlara görə, hazırda Yer kürəsi əhalisinin 1/4-dən 1/3-nə qədəri özünü müsəlman sayır.
Həmçinin bax:
Tarix terminləri lüğəti