Lüğət seçin
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti
epiloq
yun. epi – son, sonra + logos – söz
Əsərin sonunda verilən nisbətən müstəqil, yekun hissə; final, sonluq, xitamə.
Epiloqda əsərboyu qaldırılan məsələlər yekunlaşdırılır və ya personajların əsas hadisələrdən sonrakı taleyi haqqında qısa məlumat verilir. Dram əsərlərində (xüsusilə Şekspirin, Brextin dramlarında) bu, baş qəhrəmanın əsərdə baş verən hadisələrə münasibəti və ya rəqslə müşayiət olunan xor mahnısı şəklində təzahür edir. M.Füzulinin “Leyli və Məcnun” poemasının sonunda “Təmamiyi-süxən” başlığı altında verdiyi hissəni epiloq hesab etmək olar. C.Məmmədquluzadə “Danabaş kəndinin əhvalatları” povestini “Xitamə” adlı hissə ilə yekunlaşdırır ki, bu sözü “epiloq” termininin sinonimi kimi qəbul etmək olar. Proloq kimi epiloq da, əsasən, irihəcmli əsərlər: poema, povest və romanlar üçün xarakterikdir.
Həmçinin bax:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti