All dictionaries

sancaq [sancax] isim

1. Kağız vərəqlərini və s.-ni bir-birinə bəndləmək üçün dəmirdən qayrılmış ucu iti dəftərxana gərəyi. □ Sənədlərə sancaq vurmaq.
2. Yaxaya, başa sancmaq üçün adi və ya qiymətli metaldan qayrılan müxtəlif ölçülü və formalı qadın bəzəyi. □ Yaqut qaşlı sancaq. Qızıl sancaq taxmaq.

sancaqlama

sancaqlamaq [sancaxlamax] feil

Sancaqla bənd etmək, sancaqla bərkitmək. □ Kağızları sancaqlamaq. Yaxasını sancaqlamaq.

sancaqvari [sancaxva:ri] sifət

Sancaq formasında, sancaq kimi, sancağaoxşar.

sancı [sancı] isim

Bədənin hər hansı bir yerində, əsasən qarın boşluğunda, böyürdə baş verən kəskin ağrı. □ Sancısı keçmək. Sancısı güclənmək.

sancılanma

sancılanmaq [sancılammax] feil

Qarnından sancı tutmaq, bərk ağrı tutmaq. □ Soyuqdəymədən sancılanmaq.

sancılı [sancılı] sifət

1. Sancı tutmuş, sancılanmış
2. Sancılmış halda olan, batırılmış vəziyyətdə olan. 
3. Keçirilmiş, taxılmış, bənd edilmiş. □ Qutunun içində altı cərgə səliqə ilə kəpənək, çəyirtkə və qeyriböcəklər kağıza sancılı halda düzülmüşdü. (Ə.Vəliyev).

sancılma

sancılmaq [sancılmax] sifət

1. Batırılmaq, qaxılmaq. □ Külünglər torpağa sancıldı. (Ə.Vəliyev).
2. Taxılmaq, asılmaq, bənd edilmək, keçirilmək. 
3. Batmaq, keçmək, girmək. □ ...necə olursa stəkan qırığının bir parçası dabanına sancılır. (İ.Hüseynov).
4. Qürub etmək, batmaq. □ Axşam gün sancılanda Qədim dayı özünü şəhərə çatdırdı. (S.Rəhimov).
5. Dikilmək. □ Hamının nəzəri Şərifzadənin dodaqlarına sancıldı. (M.Hüseyn).

sancma

sancmaq [sancmax] feil

1. Batırmaq, geydirmək, soxmaq. □ Dərziyə dedilər köç, iynəni (papağına) sancdı. (Atalar sözü). 

2. Taxmaq, ilişdirmək, keçirmək; bənd etmək, ilişdirmək, keçirmək. □ dəli dəlini görəndə çomağını belinə sancar. (Atalar sözü). 
3. Dişləmək. □ Arı sancmaq. Əqrəb sancmaq.
4. Sanki bir şey batır kimi ağrımaq. □ Ürəyi sancmaq. Başı sancmaq. 
5. Məcazi mənada: ağır söz deyib qəlbinə dəymək, incitmək,acılamaq, zəhərləmək. □ Səməndər Nərgizi sancmağa fürsət tapdı. (B.Bayramov).

sandalya [sandalya] rus

sandıq [sandıx] isim

1. İçərisinə paltar və başqa şeylər qoymaq üçün taxtadan qayrılıb, üzəri dəmirlə işlənmiş, açarla açılıb-bağlanan qapaqlı iri uzunsov qutu (keçmişdə üstünə yorğan-döşək yığılardı). □ Ağır sandıq seçmə parçalarla dolu idi. (Mir Cəlal).

2. Silahlarda patron, müxtəlif cihazlarda bir cür şeylər qoyulan qutu,borucuq və s. □ Fotoaparatın sandığı. Pulemyotun sandığı.

sandıqça [sandıxca] isim

Kiçik sandıq. □ Üzükləri sandıqçaya qoymaq.