Əlavə aid olduğu cümlə üzvünün mənasını izah edən, dəqiqləşdirən söz və ya söz birləşməsidir.
Cümlə üzvü və onun əlavəsi arasında semantik əlaqə həmcins cümlə üzvləri arasındakı əlaqədən fərqlidir. Belə ki, həmcins cümlə üzvləri qrammatik baxımdan bərabərhüquqludur və sadalama intonasiyası ilə deyilir:
Əlavə isə cümlə üzvü ilə bağlıdır, onu izah edir, dəqiqləşdirir:
İsmi və feili birləşmələrin asılı tərəflərinin də əlavəsi ola bilər:
Cümlə üzvü ilə onun əlavəsi arasında durğu işarəsini müəyyənləşdirərkən iki məqama diqqət yetirmək lazım gəlir:
1. Cümlə üzvü ilə onun əlavəsi eyni məna yükünə malikdir. Bu halda onların arasında çox zaman tire qoyulur:
Onların (cümlə üzvü ilə əlavəsinin) yerini dəyişəndə durğu işarəsi dəyişmir:
Bu kateqoriyadan olan cümlə üzvləri çox zaman əvəzlik, dəqiqləşdirici ədat və ya say vasitəsilə konkretlik semantikası qazanır, ona görə də əlavə ilə eyni məna yükünə malik olur:
2. Əlavə, cümlə üzvünə nisbətən daha konkret olduqda onların arasında çox zaman vergül, bəzən tire qoyulur:
Onlar yerini dəyişdikdə, əsasən, tiredən istifadə olunur:
Zaman zərfliyinin əlavəsi feili bağlama ilə ifadə olunduqda vergüldən istifadə sərbəstdir:
Bu cümlədə cümlə üzvü ilə onun əlavəsini bir cümlə üzvü – feili bağlama tərkibi kimi də qəbul etmək olar. Bu halda vergül qoyulmur:
Cümlə üzvü ilə onun əlavəsi arasında ara söz və bağlayıcılar (yəni, daha doğrusu, o cümlədən, xüsusilə və s.) işlənə bilər. Bu zaman vergüldən istifadə edilir:
Xitabların da əlavəsi ola bilər. Bu zaman onların arasında vergül qoyulur:
Mənbə:
İsmayılov R. Düzgün yazaq. Orfoqrafiya, Punktuasiya, Qrammatika. Bakı: Altun kitab, 2022. –128 səh.