Mən yanmasam,

                        sən yanmasan,

                                    biz yanmasaq,

Necə çıxar qaranlıqlar aydınlığa?!

Heç əlinə alma əsa,
Yetmişində batma yasa,
Hər kim yüz il yaşamasa
Günah onun özündədir.

Ölüm sevinməsin qoy!.. Ömrünü vermir bada,

El qədrini canından daha əziz bilənlər.

Şirin bir xatirətək qalacaqdır dünyada,

Sevərək yaşayanlar, sevilərək ölənlər...

Bir də görürsən ki, açılan solur, 
Düşünən bir beyin bir torpaq olur. 
Bir yandan boşalır, bir yandan dolur, 
Sirrini verməyir sirdaşa dünya.

Kimin qızıldadır gücü, yəqin bil,

O, quldur, qızılın sahibi deyil.

Çox möhnətin sonu bir gün səadətdir bu dünyada.

Qış gedər bahar gələr, bir adətdir bu dünyada.

Qüvvət elmdədir, başqa cür heç kəs,

Heç kəsə üstünlük eyləyə bilməz.

Hər uca rütbədən biliniz, fəqət,

Alimin rütbəsi ucadır əlbət.

Eh, bu gün nə qədər xəyala daldım,
Eh, qəlbim nə qədər alışdı, dindi.
Sən mənim qədrimi biləsən deyə,
Bu cavan yaşımda ölümmü indi?

Vaxtın dəyirmanında daş əridi, qum oldu,

Tarixə atdığımız qayıtdı, lüzum oldu.

Dünənin həqiqəti bu gün tərs yozum oldu,

Niyə də yozulmasın, axı, dünya fırlanır.

Vətən mənə oğul desə nə dərdim,

Mamır olub qayasında bitərdim.

Azərbaycan – mayası nur,

                                         qayəsi nur ki,  

Hər daşından alov dilli ox ola bilər.

“Azərbaycan!” deyiləndə ayağa dur ki,

Füzulinin ürəyinə toxuna bilər.

Bülbüli-ğəmzədəyəm, bağü bəharım sənsən,
Dəhənü qəddü rüxün, qönçəvü sərvü səmənim.

Edəməm tərk, Füzuli, səri-kuyin yarın,
Vətənimdir, vətənimdir, vətənimdir, vətənim!!

Pənbeyi-daği-cünun içrə nihandır bədənim,
Diri olduqca libasım budur, ölsəm, kəfənim.

Canı canan diləmiş, verməmək olmaz, ey dil!
Nə niza eyləyəlim, ol nə sənindir, nə mənim.

Fəhlə, özünü sən də bir insanmı sanırsan?!

Pulsuz kişi, insanlığı asanmı sanırsan?!

Dağa dersən, eşidir, sonra verir əksi-səda,

Daşa dönmüşlərə kar eyləmədi fəryadım.

İmzasını qoymuş millət övraqi-həyata,

Yox millətimin xətti bu imzalar içində!

Ölüm var ki, həyat qədər dəyərli,

Həyat var ki, ölümdən də zəhərli.

Kəssə hər kim tökülən qan izini,

Qurtaran dahi odur yer üzünü.

"Ax, necə kef çəkməli əyyam idi.

Ondaki övladi-vətən xam idi..."

Rüşvət alırdıq azı-az, çoxu-çox.
Puldu, qızıldı, ya da şey, fərqi yox.
Əmr eləyirdik cibi tox, qarnı tox.
İndi nədir? Qoyma-haray, qorxhaqorx,
Xalqa ağır gün, bizə bayram idi.
"Ax, necə kef çəkməli əyyam idi"

Öylə bir ixtiyar olsaydı məndə, 
Qoymazdım bəndəyə möhtac bir bəndə.