Ey şəhər müftisi, səndən pərgarıq,

Bunca sərxoşluqla səndən huşyarıq.

Biz şərab içirik, sən xalq qanını,

İnsaf et, hansımız daha qəddarıq?

Ya dost olma, ya zəhmətdən incimə,

Dost yolunda boran, qar olacaqdı.

Ələsgər, üsyanın çıxıbdı sandan,

Öldürsən zənburu, əl çəkməz şandan.

Hərcayıdan, müxənnəsdən, nadandan,

Nə söz qaldı sənətkara dəyməmiş.

Aşıq olub diyar-diyar gəzənin,

Əzəl başdan pür-kamalı gərəkdi.

Oturub durmaqda ədəbin bilə,

Mərifət elmində dolu gərəkdi.

Bir mərd ilə ağı yesən – şirindir,

Yüz namərdlə şəkər yesən – dad olmaz.

Əl vurma gücün çatmayan daşa,

Qaldıra bilməzsən, zora düşərsən.

Təzə aşnalıqla köhnə dostluğun

Fərqi var qış ilə yaz arasında.

Misə qızıl vurmaq nəyə gərəkdir,

Mis yenə özünü göstərəcəkdir.

Məndən, Füzuli, istəmə əşar-mədhü-zəmm,

Mən aşiqəm, həmişə sözüm aşiqanədir.

Söz mənadan asılıdır, məna sözdən hər zaman,

Bir-birindən asılıdır, necə ki cism ilə can.

Dil gülünc etməsin deyə insanı,

İnsan ağzı olmuş dilin zindanı.

Məndə Məcnundan füzun aşiqlik istedadı var,

Aşiqi-sadiq mənəm, Məcnunun ancaq adı var.

Turana qılıncdan daha kəskin, ulu qüvvət,

Yalnız mədəniyyət, mədəniyyət, mədənyyət!

Yurdu sarmış qabalıq, yaltaqlıq,

Yüksəliş varsa, səbəb alçaqlıq...

İdrakı sönük başçıların qəfləti ancaq

Etmiş, edəcək milləti həp əldə oyuncaq.

Bizim bu dünyada nə malımız var,

Nə evdə bir sahibcamalımız var.

Vaqif, öyünmə ki, kamalımız var,

Allaha şükür ki, kamal da yoxdur.

Bayram oldu, heç bilmirəm neyləyim...

Bizim evdə dolu çuval da yoxdur.

Qədəm qoyub yar bağına gələndə

Elə gəl, elə get, yol inciməsin.

Bir səda eşitdim canan elindən,

Oyandım yuxudan bu sabahları.

Bir cavab almadım yarın dilindən,

Görüm açılmasın bu sabahları.

Ən kimsəsiz küçə sənin,

Küçə sənin, gecə mənim,

Sən bağlayan pəncərənin,

Bir dön bəri bax yeri var.