All dictionaries

cırma

cırmaq¹ [cırmax] feil

1. Kağız, parça kimi şeyləri qıraqlarından dartaraq parça-parça, doğram-doğram etmək. □ Külək getməsinə mane olub paltarını sanki cırmaq istəyirdi... (S.Vəliyev).
2. Cırmaqlamaq. □ Üzünü cırmaq.
3. Məcazi mənada: gizlicə qaçmaq, götürülmək. □ Mən gecə bağların içindən cırdım. (Mir Cəlal).

cırmaq² [cırmax]

cırmaqlama

cırmaqlamaq [cırmaxlamax] feil

Cırmaq atmaq, dırnağı ilə dərisini qopartmaq. □ Axı pişiyi dara qısnarsan, qayıdıb adamın üzünü cırmaqlar. (Ə.Abbasquluyev).

cırmaqlaşma

cırmaqlaşmaq [cırmaxlaşmax] feil

Bir-birinə cırmaq atmaq, bir-birini cırmaqlamaq. □ Uşaqlar cırmaqlaşdılar.

cırnaq [cırnax]

cırnama

cırnamaq [cırnamax] feil

1. Zarafat götürməyərək və ya başqa bir şeydən qızışmaq, hirslənmək, özündən çıxmaq. □ Zarafatdan cırnamaq.
2. Çəkilmək, acizlik göstərmək, acizliyini boynuna almaq.

cırnatma

cırnatmaq [cırnatmax] feil

Qəsdən hirsləndirmək, acıqlandırmaq; özündən çıxartmaq.

cır-cında [cır-cında]

cır-cındır [cır-cındır] isim

Cındır-cındır olmuş, dağılmış pal-paltar; əsgi-üsgü. □ ...başına qoyduğu çalma isə cır-cındırdan olurdu. (S.Vəliyev).

cırt¹ [cırt] isim

Quru ağacı sındırdıqda çıxan səs.

cırt² [cırt]

cırtdan [cırtdan] isim

1. Çox xırda adam. □ Bir də görürsən ki, dağ boyda insan; Bir cırtdan önündə cücədir, cücə. (B.Vahabzadə).

2. Sifət kimi: çox kiçik, cılız, sısqa. □ Əlləzoğlu cırtdan gövdəsini çəkib, bu iri qolbudaqlı adamın qarşısında özünü yığışdırdı. (İ.Hüseynov).
3. Məcazi mənada: naçiz, dəyərsiz, ləyaqətsiz adam haqqında. □ Adamlığı, qabiliyyəti etibarilə cırtdan olduğu halda, özünü aslan hesab edir. (İ.Əfəndiyev).