Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

vurağan [vurağan] sifət

1. Buynuzla, yaxud təpiklə vurmaq xasiyyəti olan. □ Vurağan inək. Vurağan keçi. Vurağan at.

2. Sancan. □ Vurağan arı.

vurağanlıq [vurağannıx] isim

Vurağan heyvanın xasiyyəti.

vuran [vuran] isim

Riyaziyyat. Vurma əməlində vurma hasilini almaq üçün bir ədədin digər ədədə neçə dəfə vurulduğunu göstərən ədəd.

vurçatlasın [vurçatdasın] isim

Qarma-qarışıqlıq, ara qızışma, mərəkə, səs-küy; dava-vuruşma. □ Vurçatlasının şirin yerində kəndin ağsaqqallarından biri ortaya çıxıb, sağ əlini yuxarı qaldırdı. (“Kirpi”).

vurdurma

vurdurmaq [vurdurmax] feil

Əli ilə və ya əldə tutulan bir şeylə çırpmaq, zərbə endirmək.

vurğu¹ [vurğu] isim

1. Vuruş, zərbə. □ Günəş şüalarından düzgün istifadə etmədikdə, dərinin yanması, ümumi əzginlik, Günəş vurğusu kimi hallar baş verə bilər. (Babayev).

2. Vurma. □ Bir əsər yaranır hər düşüncədən; Hər qəlb vuruşunun öz mənası var. (S.Vurğun).

3. İflic, beyinə qan vurma.

4. Məcazi mənada: afət, bəla. □ Matməəttəl qalmışam ki, bu nə bəladı, nəzərdi, gözdü, afətdi, vurğudu, qarğışdı, nədi bilmirəm! (Mir Cəlal).

vurğu² [vurğu] isim

Dilçilik. Kəlmədə müəyyən səsin (səslinin) ucalması və bunun üçün o səsin və ya hərfin üzərinə qoyulan işarə. □ Vurğu işarəsi.

vurğulu [vurğulu] sifət

Üzərində vurğu (vurğu işarəsi) olan. □ Vurğulu hərf.

vurğun [vurğun] sifət

1. Vurulmuş, aşiq olmuş, həddindən artıq sevən; məftun. □ Zəfər sözünün də vurğunuyam mən; Günəşdən ucadır onun bayrağı! (S.Vurğun).

2. İflic, beyinə qan vurma.

vurğusuz [vurğusuz] sifət

Dilçilik. Vurğusu olmayan. □ Vurğusuz heca.

vurğusuzluq [vurğusuzdux] isim

Dilçilik. Vurğu olmaması.

vurharay [vurharay] isim

Səs-küy, qalmaqal, vurçatlasın.

vurhavur [vurhavur] isim

1. Dava, vuruşma, dalaşma, qarma-qarışıqlıq, səs-küy, qalmaqal. □ Kazım gülərək dedi: – Ay Allahqulu, yaxşı ki, yaxamızı bu vurhavurdan qurtardıq. (Y.V.Çəmənzəminli).

2. Zərf kimi: fəaliyyətlə, cəhdlə, durmadan, qızğın surətdə. □ Çörəkxanadakılar vurhavur işləyir, su tökür, xəmir yoğurur, kürəyə od qoyurdular. (Mir Cəlal).

3. Təntənə, dəbdəbə, calal mənasında. □ Qızı vurhavurla köçürdülər.

vurhay [vurhay]

vurma [vurma] isim