Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

qadir [qa:dir] sifət ərəb

1. Qüdrətli, böyük qüvvət və qüdrət sahibi olan, bacaran, qabil; qüvvəsi, gücü çatan. □ Qadir xalqımız öz gələcəyinə inamla baxır.

2. İlahiyyat. Yaradan, Allah mənasında.

qadirlik [qadirrix'] isim

Bacarma, böyük qüvvət və qüdrət sahibi olma; qüdrət, bacarıq.

qaf¹ [qaf] isim ərəb

Ərəb əlifbasında (ق ) şəklində yazılan hərfin adı.

qaf² [qaf] isim ərəb

Klassik ədəbiyyatda əfsanələrdə ənqa adlı mövhumi quşun yaşadığı Qafqaz sıra dağlarından birinin – Elbrusun qədim adı mənasında işlənmişdir. □ Ünqa kimi Qaf olub məkanın; Ləb açmıya bülbüli-pəyamın. (Məsihi).

qafa [qafa] isim ərəb

Baş. □ Çar zabitlərinin qafasında iki şey hökm sürürdü: şəhvət və şərab. (M.S.Ordubadi).

qafalı [qafalı]

qafasız [qafasız]

qafil [qa:fil] sifət ərəb

1. Nə edəcəyini və başına nə gələcəyini irəlicədən düşünməyib, işini boş tutan; qəflətdə olan; ehtiyatsız, diqqətsiz, xəbərsiz. □ Bu qafil qıza mənim yazığım gəlirdi. (M.S.Ordubadi).

2. Ansızın, gözlənilməz, nagahani, qəfil. □ Qafil ölüm onları yolda yaxaladı.

qafilanə [qa:filanə] zərf ərəb/fars

Qafilcəsinə, qəflətdə olaraq; diqqətsizliklə, xəbərsizcəsinə, ehtiyatsızcasına. □ Qafilanə hərəkət etmək.

qafilə [qa:filə] isim ərəb

Birlikdə yol gedən atlılar və s. dəstəsi; karvan. □ Qafilə bir az irəliləyib sağ tərəfə ... döndü. (Y.V.Çəmənzəminli).

qafillik [qa:fillix'] isim

Qəflət etmə, qəflətdə olma, qafil olma; xəbərsizlik, işin qabağını, dalını düşünməmə, fürsəti əldən vermə. □ ... Nərgiz xanım yalnız indi öz qafilliyinə heyrət etdi. (Ə.Məmmədxanlı).

qafiyə [qa:fiyə] isim ərəb

Ədəbiyyatşünaslıq. Şeirdə: beytlərin və ya misraların son söz və ya səslərinin uyğunluğu, həmahəngliyi. □ Bu şerin qafiyələri düz gəlmir.

qafiyəbaz [qa:fiyəbaz] isim ərəb

Şerin məzmununa fikir verməyib, ancaq qafiyələri güdən, qafiyələrin düz gəlməsinə çox fikir verən şair.

qafiyəbazlıq [qa:fiyəbazdıx'] isim

Yalnız qafiyə güdüb, şerin mənasına fikir verməmə.

qafiyəli [qafiyəli] sifət

Qafiyəsi olan. □ Qafiyəli beyt. Qafiyəli şeir.

qafiyəpərdaz [qafiyəpərdaz] isim ərəb/fars

Ədəbiyyatşünaslıq. Qafiyə düzəldən, qafiyə uyduran şair. □ Şövqü-vəsli-çəmənində sənin, ey mayeyi-naz; Təbimin bülbülüdür qafıyəpərdaz bu gecə . (M.H.Şəhriyar).