Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

göyəmi [göyəmi] sifət

Göyəm rəngində, göy, tünd mavi. □ Allahqulunun göyəmi qanovuzdan tikdirib geydiyi təzə köynəyi altdan görünürdü. (Ə.Əbülhəsən).

göyəmlik [göyəmlix'] isim

Çoxlu göyəm ağacı bitən yer, göyəm kolluğu.

göyərçin [göyərçin] isim

1. İri çinədanlı, göy-boz rəngli quş, əhliləşdirilmişləri çox vaxt ağ rəngdə olur. □ Kolun altından bir dəstə göyərçin pırıldayıb qalxdı. (Ə.Vəliyev).
2. Məcazi mənada: nəvaziş, oxşama, əzizləmə məqamında işlədilir. □ Göyərçin qızım.

göyərçini [göyərçini] sifət

Göy rəngə çalan, tünd-külrəngi olan. □ Göyərçini ləkə.

göyərdilmək¹ [göyərdilməx'] feil

Göy edilmək, göy rəngə boyadılmaq.

göyərdilmək² [göyərdilməx'] feil

Əkilib yetişdirilmək.

göyərdilmək³ [göyərdilməx'] feil

Yaşıl rəngə boyadılmaq, yaşıl edilmək.

göyərdilmə¹

göyərmə¹

göyərmək¹ [göyərməx'] feil

1. Göy rəng almaq, göy olmaq, göyləşmək, maviləşmək.
2. Zərbə və ya bərk şeyə toxunma nəticəsində bədənin bir yeri göy olmaq. Üz-gözü göyərmək.
3. Məcazi mənada: soyuqdan, hirsdən, qeyzdən göy olmaq, göy rəng almaq. □ Soyuqdan yanaqları göyərmək.
4. Məcazi mənada: bərk hirslənib özündən çıxmaq. □ Görüb o quşları göyərdi Osman; Turutun düzündə olduğu zaman. (H.K.Sanılı).
5. Uzaqdan görünmək (göy şey haqqında). □ Uzaqdan dəniz göyərirdi.

göyərmək² [göyərməx'] feil

1. Bitmək, göyərməyə başlamaq, cücərmək. □ Səməni göyərdi.
2. Məcazi mənada: baş vermək, nəşət etmək, əmələ gəlmək, səbəb olmaq. □ Fitnə göyərir torpağımızdan, daşımızdan; Tarac edərək bac alarız qardaşımızdan. (M.Ə.Sabir).
3. Məcazi mənada: bir nəticə vermək, nəticə hasil olmaq. □ Ürəyimdən keçənlər bir-bir göyərir. (Mir Cəlal).

göyərmək³ [göyərməx'] feil

Yaşıllaşmağa başlamaq, yaşıllaşmaq. □ Bağlar göyərib.

göyərmiş¹ [göyərmiş] feil

Göy rəng almış, bozarmış. □ Soyuqdan göyərmiş üz.

göyərmiş² [göyərmiş] feil

Yaşıllaşmış, bitmiş, cücərmiş. □ Göyərmiş çöllər.

göyərtə [göyərtə] isim italyan

Gəmi gövdəsinin üst hissəsindəki açıq sahə. □ Göyərtədə gəzinmək.

göyərti¹ [göyərti] isim

1. Ümumiyyətlə bitkilər (ot, ağaclar, yarpaqlar). □ Hansı şeydir dəyişməyib dünyada; Göyərti də, heyvanat da, hava da. (A.Səhhət).
2. Yeyilən və xörəyə işlənən otlar; göy, səbzəvat. □ 5 dəstə göyərti.

göyərti² [göyərti] isim

Zərbə, bərk bir şeyə toxunma və s. nəticəsində bədənin hər hansı bir yerində əmələ gələn ləkə; qançır. □ Üzündəki göyərti.

göyərtiçi [göyərtiçi] isim

Göyərti əkib-becərmək və satmaqla məşğul olan adam.

göyərtiçilik [göyərtiçilix'] isim

Göyərtiçinin işi, peşəsi, məşğuliyyəti.

göyərtili [göyərtili] sifət

1. Göyərti əkilmiş, göyərtisi, yaşıllığı olan; göy. □ Göyərtili həyət.
2. Tərkibində göyərti olan, göyərti qatılmış. □ Göyərtili qutab.

göyərtilik [göyərtilix'] isim

Göyərti əkilmiş yer, göyərti bitən yer. □ Göyərtiliyi təmizləmək.