Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

əqidəsiz [əqi:dəsiz] sifət

Heç bir əqidəsi, məsləki olmayan. □ Əqidəsiz adam.

əqiq [əqik'] isim ərəb

əqilli [əqilli]

əqilli-başlı [əqilli-başdı]

əqilsiz [əqilsiz]

əql [əql] ərəb

əqlən [əqlən] zərf ərəb

Ağılca, ağıla görə.

əqli [əqli] sifət ərəb

Ağıla əsaslanan, ağıla mənsub, ağılla görülən, ağılla olan; zehni. □ Əqli əmək. Əqli iş. Əqli fəaliyyət.

əql-şüur [əql-şu:r] isim ərəb

Ağıl və düşüncə, dərrakə. □ Əgər məndə əql-şüur olsaydı... (N.Vəzirov).

əqrəb¹ [əqrəp] isim ərəb

1. Quyruğunun ucunda zəhərli iynəsi olan onurğasız həşərat. □ Əqrəb zəhərli olur. Əqrəbin xasiyyəti sancmaqdır. (Atalar sözü).
2. Qədim astronomiyada: on iki bürcdən birinin adı. □ Əqrəb bürcü.
3. Məcazi mənada: gizlindən pislik edən müzür adam haqqında. □ Basma ayağını bizim torpağa; İlandan, əqrəbdən yar ola bilməz. (S.Vurğun).

əqrəb² [əqrəp] isim ərəb

Saat, kompas və sairədə öz oxu ətrafında fırlanıb müəyyən işarəni göstərən mil. □ Saat əqrəbi. Kompasın əqrəbi.

əqrəba [əqrəba] isim ərəb

Qohumlar (çox vaxt “qohum-əqrəba” şəklində işlənir). □ Bu, Hümmətəlinin qohum və əqrəbası idi. (T.Ş.Simurq).

əqrəbalı [əqrəbalı] sifət

Əqrəbası, qohumu, qohum-əqrəbası, yaxınları çox olan. □ Əqrəbalı adam.

əqrəbalıq [əqrəbalıx] isim

Qohumluq, yaxınlıq. □ Aralarında əqrəbalıq vardır.

əqrəbalılıq [əqrəbalılıx] isim

Əqrəbası, qohum-qardaşı, yaxınları çox olma.

əqrəbasız [əqrəbasız] sifət

Əqrəbası, qohumu, yaxınları olmayan. □ Əqrəbasız adam.