Dictionaries
Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti
köklü-budaqlı [köklü-budaxlı] sifət
1. İri, böyük, inkişaf etmiş, yoğun və qollu-budaqlı. □ Köklü-budaqlı qarağac. Köklü-budaqlı çinar.
2. Zərf kimi: kökü və budaqları ilə birlikdə; tamamilə. □ Maşınla ağacları; Tamam köklü-budaqlı çıxardırlar. Orda sən; Cərgə ilə əkərsən. (M.Rahim).
3. Məcazi mənada: çoxlu qohum-əqrəbası, böyük nəsli olan. □ Köklü-budaqlı ailə.