hərgiz

Əsla, qətiyyən, heç vaxt. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

İgid odu aza-çoxa baxmaya,

Məlulun, miskinin könlün yıxmaya,

Qılınc bozaranda hərgiz qorxmaya,

Qoç Koroğlu kimi halı gərəkdi.

(“Həmzənin Qıratı aparmağı”) (“Həmzə–Bozalqanlı”)

Buyur məni cəlladlara,

Hərgiz sir vermə yadlara,

Minəndə köhlən atlara,

Onu minən sərxoş olsun.

(Paris nüsxəsi, 4-cü məclis)

Azərbaycan dastanlarının leksikası