Etimologiya lüğəti

Sevil

Sevmək feilinin məchul növüdür, isimləşmiş və qız adı kimi yayılmışdır. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

Sevinc

Bu, sevmək feilindən əmələ gəlib. Gülünc qəlibi üzrə yaranıb. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

seyfəl

İkinci hissəsi ixtisar olunmuş sözlərdəndir: seyfəlmülk. Seyf “qılınc” deməkdir, əl isə artikldır. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

Seyfəli

Ərəbcədir, “Əlinin qılıncı” deməkdir, “təpərli” anlamını əks etdirir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

seyfəlmülk

Ərəbcə “mülkün (şahlığın) qılıncı” deməkdir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

Seyfi

Mənası ərəbcə “yaya məxsus” deməkdir. Seyf “yay”dır, səfi (qadın adı olduqda Səfiyyə) isə başqa sözdür, “saf (təmiz)” deməkdir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

Seyfulla(h)

Ərəbcədir, hərfi mənası “Allahın qılıncı” deməkdir. Ad kimi “Allah yolunda qılınc işlədən” mənasını verir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

seyfur

Çox bahalı ipək parça növünün adıdır. Ehtimal ki, Səfurə sözü də bununla qohumdur. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

seyiz

Alınma sözdür, türk aləmində erkəc deyilib. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

seyrağib

seyran

Ərəbcədir, seyr (gəzinti) sözü ilə qohumdur, onun cəm formasıdır. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

seyrək

Bu sözün qədim forması sedrək kimi olub, Birinci hecada d-y əvəzlənməsi baş verib. Kökü seyrə (sedrə) feilidir və “редеть” mənasını əks etdirib. -k şəkilçisi isə seyrə feilindən sifət əmələ gətirib. Kökün seyrə olmasını bir də o sübut edir ki, seyrə-l-mək (seyrəltmək) kəlməsi də mövcuddur. Yumşa-q, yumşa-l qəlibi üzrə seyrə-k, seyrə-l sözləri yaranıb. İndi kök müstəqil işlədilmir. Az olmaq, heç olmamaq mənalarını verən sıra kəlməsi olub (sonra şəkilçiyə çevrilib), güman ki, seyrək sözü onunla qohumdur. Ara-sıra sözündəki sıra hissəsi də seyrək kəlməsi ilə qohumdur. Başqa variant da söyləmək olar: sed (seyrək) və sıx sözləri haçansa qohum olub, sonra bir-birinin antoniminə çevrilib. Dildə belə faktlar var. Məsələn, səs ismi ilə susmaq feili eyni kökə malikdir, amma əks məna­larda işlədilir. Çuvaş dilində də seyrəmək feili “azalmaq” deməkdir. Seyrək “az-az” mənasını əks etdirir. Xalis türk sözüdür. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

seyrəqib

Əsli səg (farsca: it) və rəqib (ərəbcə: düşmən) kəlmələri ilə bağlıdır, hərfi mənası “itxasiyyətli düşmən” deməkdir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

seyvan

Farscadır, əsli “sayəban”dır, sayə “kölgə” deməkdir, ban bizdəki -lı şəkilçisinə uyğun gəlir: nigah-ban, sar-ban. Seyvan “kölgəlik” (balkon, eyvan) kimi başa düşülə bilər. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti) (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)

Səba

Ərəbcə “səhər mehi”, “gənc” anlamlarını əks etdirir. (Bəşir Əhmədov. Etimologiya lüğəti)