Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

qabarlanma

qabarlanmaq [qabarrammax] feil

1. Qabar olunmaq, suluqlanmaq.

2. Döyənək olunmaq, bərkidilmək.

qabarlatma

qabarlatmaq [qabarratmax] feil

1. Suluqlandırmaq, qabarlı etmək. 

2. Çox sürtməkdən, toxundurmaqdan, əzməkdən bədənin bir yerinin ət təbəqəsini bərkişdirmək, döyənəkləşdirmək.

qabarlı [qabarrı] sifət

Qabarla örtülmüş; döyənək. □ Qabarlı əllər.

qabarlılıq [qabarrılıx] isim

Qabarlı şeyin halı.

qabarma¹

Qabar əmələ gəlmə, qabar olma, bərkimə.

qabarma²

qabarmaq¹ [qabarmax] feil

Qabar əmələ gəlmək, qabar olmaq, bərkimək. □ ..ürəyi daş kimi bərkimiş, əsəbləri ağac kimi qabarmışdı. (Mir Cəlal).

qabarmaq² [qabarmax] feil

1. Yüksəlmək, qalxmaq, daşmaq. □ Dağlarda qarlar əriyincə, çayların suyu qabarırdı. 

2. Köpmək, şişmək. □ Xəmir qabarır.
3. Ürpərmək, dikəlmək, dik-dik durmaq, biz-biz durmaq. □ Xoruzun tükləri qabardı.
4. Acıqlanmaq, sərt söz demək. □ Ata hərəkətinə görə oğlunun üstünə qabardı.
5. Məcazi mənada: ruha gəlmək, ruhlanmaq, coşmaq. □ Sən coş ki, qabarım mən də səninlə; Aşığam, qoy çalım saz bayramına. (Ə.Cavad).
6. Məcazi mənada: iftixar hissi duymaq, iftixar etmək; son dərəcə sevinmək, ruhlanmaq.

qabartı [qabartı] isim

Qabarıq, suluq, döyənək.

qabartma¹

qabartmaq [qabartmax] feil

1. Qabarıq hala salmaq, şişirtmək, köpürtmək.

2. Yüksəltmək, yuxarıya qaldırmaq, daşdırmaq. □ Külək dənizin suyunu qabartdı.
3. Tüklərini ürpərtmək, dikəltmək, biz-biz etmək, dik vəziyyətə salmaq. □ Xoruz tüklərini qabartdı.
4. Suluqlandırmaq, qabar etmək. □ Gicitkən əlimi qabartdı.

qabartmalı [qabartmalı] sifət

Qabartmaları, qabartmalar şəklində bəzəyi olan. □ Əlvan qabartmalı taxca.

qabayunlu [qabayunnu] sifət

Yunu qaba olan, yunu zərif olmayan. □ Qabayunlu qoyun.

qabıq [qabıx] isim

1. Bir şeyin üstünü örtən sərt örtü. □ Ağacın qabığı. Yumurtanın qabığı.
2. Zoologiya. Bəzi onurğasız heyvanlarda: buynuz təbəqəsindən ibarət olan üst örtü, qın. □ Xərçəng qabığı.
3. Bir şeyin üstünü örtən sərt örtü. □ Ağacın qabığı. Yumurtanın qabığı.

qabıqlanma