Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

gəzəyən [gəzəyən] sifət

1. Gəzməyi çox sevən, evdə oturmağa qərar tapmayan. □ Gəzəyən qızda gəlin olmaz. (Atalar sözü).
2. Məcazi mənada: əxlaqca yüngül (qadın və ya kişi haqqında). □ Gəzəyən insan.
3. İsim kimi: gəzməyi çox sevən, evdə oturmağa qərar tapmayan. □ Gəzəyənin biridir.

gəzəyənlik [gəzəyənlix'] isim

1. Gəzəyən adamın xasiyyəti.
2. Məcazi mənada: əxlaqca yüngüllük.

gəzici [gəzici] sifət

Hərəkət edən, bir yerdə dayanmayan; gəzən. □ Gəzici insanlar.

gəzilmə

gəzilmək [gəzilməx'] feil

Axtarılmaq, soraq edilmək. □ Zülfi-siyah çində sərgəştə könül itdi; Çinü Həbəş gəzildi, tapılmadı sorağı. (Q.Zakir).

gəziniş

gəzinişmə

gəzinişmək [gəzinişməx'] feil

Birlikdə gəzinmək, dolanmaq. □ Həyətdə dostlarla gəzinişmək.

gəzinmə

gəzinmək [gəzinməx'] feil

1. Ağır-ağır yerimək, o baş-bu başa gəzmək, var-gəl eləmək. □ Dəhlizdə gəzinmək.
2. Gəzmək, dolaşmaq. □ Dağların döşündə gəzinən çoban; Dərdlənib neyini çaldığı zaman. (S.Vurğun).
3. Açıq havada istirahət və vaxt keçirmək məqsədilə gəzmək, gəzinmək. □ Sahildə gəzinmək.
4. Məcazi mənada: bir şeyin əlamətləri görünmək, zahir olmaq, nəzərə çarpmaq. □ Bəxtiyarın tərdən işıldayan yanağında bir sevinc gəzindi. (M.Hüseyn).

gəzinti [gəzinti] isim

1. Açıq havada əylənmək və istirahət etmək üçün miniklə, ya ayaqla yaxın yerlərə edilən səyahət; gəzişmə, seyr. □ Meşə gəzintisi. Axşam gəzintisi.
2. Açıq havada keçirilən kütləvi şənlik. □ Rayonlara gəzinti təşkil etmək.

gəziş [gəziş] isim

1. Gəzmə, yerimə tərzi. □ Gəzişi xoşuna gəlmirdi.
2. Gəzmə, gəzinti. □ Axşam gəzişə çıxmaq.

gəzişmə

gəzişmək [gəzişməx'] feil

1. Ağır-ağır yerimək, o baş-bu başa gəzmək, var-gəl eləmək. □ Otaqda gəzişmək.
2. Açıq havada istirahət və ya vaxt keçirmək məqsədilə gəzmək; gəzinmək. □ Həyətdə gəzişmək.

gəzləmə