Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

daşqalaq [daşqalax] isim

Tarix. Müttəhimi daşa basmaqla, üstünə daş yığmaqla cəzalandırma üsulu.

daşqəlbli [daşqəlpli] sifət

Rəhmsiz, sərt, mərhəmətsiz; ürəyi çox bərk, amansız. □ Daşqəlbli insanları neylərdin, ilahi?! Bizdə bu soyuq qanları neylərdin, ilahi?! (M.Ə.Sabir).

daşqəlblilik [daşqəlplilix'] isim

Rəhmsizlik, mərhəmətsizlik, sərtlik, amansızlıq.

daşqın [daşqın] isim

daşqınlıq [daşqınnıx] isim

Daşqın çayın halı.

daşqıran [daşqıran] isim

1. Daşları xırda-xırda doğrayan maşın. □ Daşları daşqıranlarda qırırlar.
2. Sifət kimi: daşları xırda-xırda doğrayan. □ Daşqıran maşın.

daşqovunu [daşqovunu] isim

Girdə, yaxud yastı şəkildə olan qovun, yemiş növü.

daşquray [daşquray] isim

Dialekt. Palçıq və kirəcsiz hörülən alçaq daş divar. □ Bağın ətrafındakı daşquray.

daşlama

daşlamaq [daşdamax] feil

1. Daş atmaq, daşa basmaq, daşla vurmaq. □ Bir də qapımızda sağsağan qırıldasa, daşlayıb qovacağam. (Ə.Haqverdiyev).
2. Bir şeyin üstünü daşla örtmək, üstünə daş döşəmək, yaxud daşla bərkitmək. □ Quyunun üstünü daşlamaq.

daşlandırma

daşlandırmaq [daşdandırmax] feil

Daşdırmaq; axıtmaq. □ Ağzından köpük daşlandıraraq söydü. (Mir Cəlal).

daşlanma

daşlanmaq¹ [daşdammax] feil

Daşa basılmaq, daşla vurulmaq, üzərinə daş yağdırılmaq. □ Məskənimiz sarp qayalar olubdur; Qaçanlar çağrışır, pələng daşlanır. (“Koroğlu”).

daşlanmaq² [daşdammax] feil

1. Axmaq, tökülmək, daşıb tökülmək, gəlmək. □ Kənarlara daşlanan palçıq ötənlərin üstünü bulayırdı. (Mir Cəlal).
2. Tökülüşüb gəlmək, axışıb gəlmək.

daşlaşma