Azərbaycan dastanlarının leksikası

şərablu

Sərxoş, kefli. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

şılamaq

İşıldamaq. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

şırşımaq

Şıqqıldamaq. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

şiri-mərdan

İgidlərin aslanı, qəhrəman və bahadırların başçısı (həzrət Əlinin ləqəbi). (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

şorlamaq

Şır-şır axmaq. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

şorlatmaq

Şırıl-şırıl axıtmaq. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

şöylə

Elə, onun kimi. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

şunda

Burada. (“Kitabi-Dədə Qorqud” leksikası)

şəms-qəmər

Günəş və ay. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

şəms-qəmər

Günəş və ay. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

şahad

Dəyirmanda üyüdülən taxıl üçün alınan haqq. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

Qırat əldən getdi barı,

Canda qaldı intizarı.

Üyüd arpa, buğda, darı,

Al şahadın sən, Koroğlu!

           (“Həmzənin Qıratı aparmağı”)

şahi-mərdan

Adamların şahı. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

Həzrəti Əliyə verilən ad.

Mərd döyüşündən namərd qaçar,

Dağlar komur, komurlanır,

Şahi-mərdan meydan açar,

Meydan komur, komurlanır.

                 (“Koroğlunun qocalığı”)

Koroğlu sazı götürüb dedi:

Koroğlu der atda hünər var ola,

Şahi-mərdan qoç igidə yar ola,

Şəmşir dava günü əldə dal ola,

Dəstgirim Məhəmməd, Əli gərəkdi.

               (Paris nüsxəsi, 6-cı məclis)

şahin

şahmar fars

1. Zəhərli, iri ilan cinci.

2. Məcazlarda: gözəlin saçına işarə. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

Xorasan poladın yaxşısından seç,

Yaxşısı olmasa, yamanından keç,

Hər nəyə vuranda dayanmaya heç,

Ya fil, ya kərgədan, ya şahmar ola.

                 (“Koroğlunun Dərbənd səfəri”)

Pərizadam, tanı məni,

Tərk edərəm xanimanı,

Şahmar kimi çallam səni,

Dünya mənə dar görünür.

                   (“Məhbub xanımın Çənlibelə gəlməyi”) (“Ağca Quzu”)

Vallah, demə görməmişəm, elə bil ki, iki dənə şahmar ilan quyruğunu qaldırıb qara gözlərin üstünə yatdı.

                                                                                                                     (“Məhbub xanımın Çənlibelə gəlməyi”)

şaqqa

İkiyə parçalanmış çəmdək. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

– Xanım, yeddi qoyunun yarı şaqqası, yeddi batman unun çörəyi, yeddi batman düyünün aşı, yeddi tuluq şərab mənim bir öynəyimin xöyrəyidi.

                                                   (“Koroğlu ilə Bolu bəy”)

– Mən bir quruş verib yarım hoqqa ət almaq istədim, o zorla mənə bir şaqqa ət verdi. On bir şaqqa qalır, gedin onları da siz alın.

                              (Paris nüsxəsi, 3-cü məclis)