tazyana

Qırmanc, qamçı.

– Əməyinizi mənə halal edin, – deyib ata bir tazyana çəkdi, at yeldən yeyin, sudan iti gedirdi. (“Sam şahzadə”)

Mehtərbaşı axırda hirslənib ata bir taziyanə çəkdi.

(“Durna teli”)

Tez ata bir taziyanə çəkib özünü yetirdi onun bərabərinə...

(“Koroğlunun Qars səfəri”)

Qırata bir taziyanə vurdu.

(“Eyvazın Çənlibelə gətirilməyi”)

Azərbaycan dastanlarının leksikası