qülqülə

Gurultu, çaxnaşma, səs-küy, mərəkə.

Axşam olcağın məşriqdə batdı şəms, doğdu qəmər,

Yer üzünə qülqülə düşdü ki, oldu ta səhər,

Bir hüsnü camal gördüm mən, ağlım itdi sərasər,

Pərim gəlib o niqabə, yanında canan gözəl.

(“Qurbani”)

Məktəb uşaqları və camaat qül-qülə eləyib dedilər:

– Ey padşah, ədalətinə güc eləmə! Bu nahaq qanı bizim üstümüzə tökmə! (“Tahir və Zöhrə”)

Azərbaycan dastanlarının leksikası