Dictionaries
Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti
kilkə1
Ağcabədi, Ağdam, Cəbrayıl, Göyçay, Kürdəmir, Ucar, Şuşa, Zəngilan
1. Yun daranarkən yerə tökülən və darağın dişləri dibinə yığılan hissə, keyfiyyətsiz hissəsi (Ağcabədi). □ Kilkə döşəx'cəyə qoyulur.
2. Daranmamış yun (Göyçay). □ Yorğanın kilkəsin çox eliyin (Cəbrayıl).
3. məc. Daranmamış saç (Bakı, Şuşa). □ Kilkələrini bir darasana, ay adama oxşamaz (Şuşa).
kilkə2
Bakı, Basarkeçər, Bərdə, Borçalı, Hamamlı, Xanlar, Oğuz, Tovuz
Çay puçalı. □ Ay qız, o kilkəni at, çayniki yaxala, təzədən dəmlə (Hamamlı); Çayı içerix', sora kilkeyi aterıx (Borçalı); A:z, o kilkeyi tulla çölə (Tovuz); Çayni:n divindəki kilkəni apar töx' ağacın divinə (Basarkeçər).
kilkə3
Borçalı, Qazax, Mingəçevir
Çöküntü (suda, neftdə, ərinmiş yağda). □ Daşa tökülör su, süzülor təmiz olor, kilkə qaler daşın içində (Borçalı).
kilkə4
Ağdərə, Qazax
1. Otun yumşaq hissəsi (Qazax). □ Mal otun kilkəsini otdoyufi, elə çöfiləri qalıfi.
2. Yabanı ot (Ağdərə). □ Kilkə qiyağ otu kimi olur.
Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti