Dictionaries
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti
hekayət
Didaktik məzmunlu, qısa süjetli epik əsər; pritça.
Daha çox Şərq ədəbiyyatına (Çin, hind, ərəb, fars, türk xalqları) xasdır. İrihəcmli didaktik əsərlərdə (“Qabusnamə”, N.Tusinin “Əxlaqi-Nasiri”, S.Şirazinin “Gülüstan”, N.Gəncəvinin “Sirlər xəzinəsi”, “Yeddi gözəl” əsərlərində) hər hansı fikri, ideyanı əsaslandırmaq üçün geniş istifadə olunur. Əsas xüsusiyyəti müəyyən etik-mənəvi dəyəri bariz ifadə etməkdir, bu baxımdan təmsilə bənzəyir. Hekayətdə obrazlar dərin, ziddiyyətli xarakterə malik deyil və yalnız əsas ideyanın açılmasına xidmət edir. Klassik hekayətlər, əsasən, anonim olur. Lakin bu janra bir çox müəlliflər də müraciət ediblər. L.Tolstoy, F.Kafka, J.P.Sartr, A.Kamyu və b. ideya-məzmun və formaca fərqli hekayətlər yazıblar.
See also:
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti