1. Klassik ədəbiyyatda əbədi, daimi, həmişəyaşar, ölməz mənalarında işlənmişdir. □ Meydir ləbi, əmma bu meyin nəşəsi cavid; Güldür üzü, amma bu gülün var bəqası. (Q.Təbrizi).
2. Zərf kimi: klassik ədəbiyyatda əbədi, daimi, həmişəyaşar, ölməz mənalarında işlənmişdir.