All dictionaries

rəd [rəd] isim ərəb

Arxaizm. Göy gurultusu.

rədd¹ [rədd] isim ərəb

Qəbul etməmə, yox cavabı vermə, mənfi cavab vermə. □ Kazım əli ilə rədd işarəsi verdi. (Mir Cəlal).

rədd² [rədd] isim ərəb

Ləpir, ayaq yeri, iz. □ Sabah olan kimi hər üç pəhləvan yola düşüb, qanın rəddi ilə düzzülmət quyusunun başına gəldilər. (Nağıl).

rəddedilməz [rəddedilməz] sifət

Rədd edilə bilməyən; əsaslı, sübutlu. □ Rəddedilməz dəlil.

rədif [rədif] isim ərəb

Ədəbiyyatşünaslıq. Hər beytin axırında qafiyədən sonra təkrar edilən söz və ya söz birləşməsi. □ M.V.Vidadinin “Gəl çəkmə cahan qeydini sən, can belə qalmaz” müsəddəsində “belə qalmaz” rədifdir.

rədifli [rədifli] sifət

Ədəbiyyatşünaslıq. Rədifi olan, rədiflə qurtaran. □ Sabirin “Oxutmuram, əl çəkin!” rədifli şeri.

rəf¹ [rəf] isim ərəb

Qab-qacaq və s. düzmək üçün evin divarına və ya şkafa şaquli vəziyyətdə vurulan taxta parçası, yaxud divar tikiləndə qoyulan şaquli çıxıntı. □ Rəfdə var fincan; İçi dolu mərcan. "Qəndqabı" (Tapmaca).

rəf² [rəf] isim ərəb

Qaldırma, aradan götürmə, rədd etmə, ləğv etmə, yox etmə. □ Ən əvvəl lazım olan budur ki, öz ehtiyacatımızı dürüst bilib, tədriclə bunların rəfinə çalışaq. (F.Köçərli).

rəfaqət [rəfa:qət] isim ərəb

Yoldaşlıq, dostluq. □ Yox ikən sənlə bir rəfaqətimiz; Nərədəndir bu rütbə hörmətimiz?! (M.Ə.Sabir).

rəfedici [rəfedici] sifət

Rəf edən, aradan qaldıra bilən, öhdəsindən gələ bilən. □ Məktəb elmli, bilikli, məişətin ehtiyacatını rəfedici .. adamlar yetirə bilməyir. (F.Köçərli).

rəfətə [rəfətə] isim

Çörəyi təndirə yapmaq üçün alət. □ Üzü pörtmüş şatır oxlovçunun verdiyi xəmiri əlindəki rəfətənin üstünə yayıb təndirə yapırdı. (P.Makulu).

rəfiq [rəfiq] isim ərəb

Yoldaş, dost, arqadaş. □ Şam dedi: - Dad rəfiq əlindən! Rəfiqim yanır, mən də əriyirəm! (Atalar sözü).

rəfiqanə [rəfiqa:nə] zərf ərəb/fars

1. Yoldaşcasına, dostcasına. □ ..Bir azdan sonra biz rəfiqanə söhbət edirdik. (T.Ş.Simurq).

2. Sifət kimi: yoldaşcasına, dostcasına. □ Rəfiqanə hərəkət.

rəfiqə [rəfiqə] isim ərəb

1. Qız və ya qadının qız və ya qadın yoldaşı. □ Vəfalı Hüsniyyə rəfiqəsinin yanını kəsdirib, sübhə qədər gözlərini yummadı. (S.S.Axundov).

2. Qadın, zövcə, yoldaş. □ ..tifilə baxmadan əvvəl əyilib rəfiqəsinin solğun alnından öpdü. (Ə.Məmmədxanlı).

rəfiqəlik [rəfiqəlix'] isim

Bacılıq, yoldaş, dost (qız, qadın). □ ..Həlimənin qabağında öz rəfiqəlik borcumu ödəmərəmmi? (S.Rəhimov).

rəfiqlik [rəfiqlix'] isim

Yoldaşlıq, arqadaşlıq, dostluq.

rəftar [rəfdar] isim fars

1. Birisinə və ya bir şeyə qarşı göstərilən münasibət, davranış, hərəkət tərzi. □ Yaxşı rəftar. Pis rəftar.

2. Özünü aparma tərzi, özünü tutma qaydası. □ ..Ancaq təvəqqe eləyirəm, mənim bu cür rəftarımı biədəb hesab eləməyəsiz. (N.Vəzirov).