All dictionaries

fəth [fəth] isim ərəb

Bir şəhər və ya ölkəni silah gücü ilə zəbt etmə, alma; qələbə, zəfər, qalibiyyət. □ ..Ümidini Allaha bağla, inşallah, fəth biz ilə olar. (Ə.Haqverdiyev).

fəthə [fəthə] ərəb

fətir [fətir] isim ərəb

1. Mayalı və ya mayasız xəmirdən, bəzən yağ, cızdaq və s. qatılaraq təndirdə və ya sacda bişirilən çörək. □ Mayalı fətir. Fətir bişirmək.
2. Tarix. Toyda oğlan evindən qız evinə göndərilən xüsusi yapılmış iri yağlı çörək.

fətirsifət [fətirsifət] sifət

İri, kök, girdə sifəti olan. □ Fətirsifət arvad.

fəvvarə [fəvva:rə] isim ərəb

1. Təzyiq altında fışqıran su şırnağı; bu şırnağı fışqırtmaq üçün düzəldilən hovuz və qurğular; fontan. □ Bakı bulvarının gözəl fəvvarələri var.
2. Məcazi mənada: bitməz-tükənməz, arasıkəsilməz şey, axın. □ Tüstü fəvvarəsi. Toz fəvvarəsi.

fəvvarələnmə

fəvvarələnmək [fəvva:rələmməx'] feil

Fəvvarə kimi vurmaq, qalxmaq, püskürmək, fışqırmaq. □ Su fəvvarələnirdi.

fəvvarəli [fəvva:rəli] sifət

Fəvvarəsi olan; fontanlı. □ Fəvvarəli bağça. Fəvvarəli həyət.

fəza [fəza] isim ərəb

1. Kainatda sonsuz boşluq; göy, asiman. □ Ulduzlu fəza dəniz üzərinə çevrilmiş bir süzgəcə bənzəyirdi. (M.S.Ordubadi).
2. Məcazi mənada: yüksəklik, ənginlik. □ Yenə də insanın xəyal şahpəri; Gəzir fəzaları, göy dənizləri. (S.Vurğun).

fəzilət [fəzi:lət] isim ərəb

1. İnsanda ağıl, kamal, elm-mərifət, mərdlik, yüksək mənəviyyat, alicənablıq kimi sifətlərin ümumi adı; müdriklik, kamillik; ehtiram doğuran sifətlər. □ ..Buraya gəldikdə mənə.. fəzilətindən çox şeylər söyləmişdilər. (S.Hüseyn).
2. Məcazi mənada: dəyər, qiymət, məziyyət. □ ..Bir kəs tapılmaz ki, elmin fəzilət və mənfəətini və onun cümləyə zəruri olmasını inkar edə. (F.Köçərli).

fəzilətli [fəzi:lətdi] sifət

Fəzilət sahibi olan, fazil; yüksək mənəvi keyfiyyətlərə malik olan. □ Fəzilətli bir şəxs.

fındıq [fındıx] isim

Bərk qabıq içində ikibölümlü ləpəsi olan qozaoxşar, lakin ondan kiçik meyvə; həmin meyvənin yabanı və ya əkilən kolu. □ Fındıq meşəsi. Fındığın içi boşdur.

fındıqburun [fındıxburun] sifət

Balaca, girdə və ucu bir qədər qalxıq burnu olan. □ Fındıqburun uşaq.

fındıqça [fındıxça] isim

Bir və iki əlin bir neçə barmağını (adətən orta barmaqları baş barmağa) zərblə bir-birinə vurub çırt səsi çıxarma; çırtmıq. □ Fındıqça çalmaq.

fındıqlı [fındıxlı] sifət

Tərkibində fındıq olan. □ Fındıqlı konfet.