All dictionaries

cahanşümul [cahanşümul] sifət fars/ərəb

Arxaizm. Bütün dünya üçün əhəmiyyəti olan, dünyanı tutan, dünyaya yayılan, böyük tarixi əhəmiyyəti olan, dünyada tanınan. □ Azərbaycan ədəbiyyatı XII əsrdə Nizami və Xaqani kimi cahanşümul şair yetirmişdir. (M.İbrahimov).

cahanşümulluq [cahanşümullux] isim

Arxaizm. Bütün dünya üçün əhəmiyyətli olma, dünyaya yayılma, dünyada tanınma, böyük tarixi əhəmiyyəti olma. □ Hökmdar dünyada tanınmaq üçün cahanşümulluq iddiasında idi.

cah-calal [cah-calal] isim ərəb

Calal, ehtişam, büsat, dəbdəbə, təmtəraq, var-dövlət, əzəmət. □ Bəzi məşhur aktyorlar cah-calal, təmtəraq içərisində yaşayırlar.

cah-calallı [cah-calallı] sifət

1. Təntənəli, dəbdəbəli, təmtəraqlı, büsatlı, əzəmətli, möhtəşəm. □ Cah-calallı şənlik. Cah-calallı toy. Xan öz oğluna cah-calallı toy etmək qərarına gəldi.

2. Qaş-daş içində olan, bəzəkli. □ Şahzadənin geyimi cah-calallı, bər-bəzəkli parçalardan hazırlanmışdı.

cahıl [cahıl] ərəb

1. Sifət kimi: cavan, gənc. □ O, hələ çox cahıl olduğu üçün həyatı dərk etmirdi.
2. İsim kimi: cavan oğlan. □ Qədimdə belə bir qayda vardı: gəlin aparan zaman o məhəllənin cahılları faytonun qabağını kəsərdi. (H.Sarabski).

cahılbaşı [cahılbaşı] isim

Məhəllə cahıllarına başçılıq edən, dikbaş, lovğa oğlan; ataman. □ Cahılbaşı yavaşıdı. – Atan oldu behiştdə, bu başqa məsələ. Ver pulu, keçi qulun olsun. (S.Rəhimov).

cahılca [cahılca] sifət

Çox cahıl, cavanca. □ Kəndin cahılca qız-gəlini bulaq başına yığışmışdı.

cahıllaşdırma

cahıllaşdırmaq [cahıllaşdırmax] feil

Cahıl göstərmək, cavan göstərmək. □ Başına bağladığı qırmızı güllü örpəy onu daha da cahıllaşdırırdı.

cahıllaşma

cahıllaşmaq [cahıllaşmax] feil

Cavanlaşmaq, gəncləşmək, cavan görsənmək. □ Gülnisə xala illər keçsə də dəyişilmir, elə bil daha da cahıllaşırdı.

cahıl-cuhul [cahıl-cuhul] isim

Cahıllar, cavanlar, cavan oğlanlar. □ Məhəllə uşaqları, bütün cahıl-cuhullar bir yerə toplaşmışdı.

cahıllıq [cahıllıx] isim

Cavanlıq, gənclik. □ Cahıllıq vaxtı etdiyi səhvlərə görə indi çox peşmandı.

cahil [ca:hil] sifət ərəb

1. Oxumamış, savadsız, avam, nadan, anlamaz, qanmaz, heç şeydən xəbəri olmayan. □ Cahilə söz qandırmaq, dəvəyə xəndək atdırmaq kimidir. (Atalar sözü). Cahil enər alçaqlığa, öz qəlbinə yenməz; Vicdandan əgər dönsə də, xeyrindən o dönməz. (B.Vahabzadə).
2. Cavan, gənc; cahıl. □ O, hələ çox cahil, cavan olduğu üçün həyatı dərk etmirdi.

cahilanə [ca:hilanə] sifət ərəb/fars

1. Avam-avam, cahilcəsinə, avamcasına, nadancasına, anlamazcasına. □ Cahilanə danışıq. Cahilanə davranış. Kəndxuda Ağakərimin avam və cahilanə söhbətinə səbrlə qulaq asdı.
2. Zərf kimi: avam-avam, cahilcəsinə, avamcasına, nadancasına, anlamazcasına.