All dictionaries

cığıraçan [cığıraçan] isim

Torpaqda cığır açan və səpilən toxumun üstünü torpaqla örtən mexanizm (toxumsəpən və ya əkən maşınlarda).

cığırdaş [cığırdaş] isim

1. Bir yolla, bir yerdə gedən; yoldaş.
2. Məcazi mənada: müvəqqəti olaraq, ya da zahirən hər hansı ictimai-siyasi hərəkata qoşulan, onunla ayaq-ayaq gedən adam. □ İnqilab cığırdaşları.

cığlandırma

cığlandırmaq [cığlandırmax] feil

Ütmək, üzdən yandırmaq, qarsalamaq.

cığlanma

cığlanmaq [cığlammax] feil

Ütülmək, üzdən yanmaq.

cığlıq [cığlıx] isim

Çoxlu cığ olan, cığ basmış yer.

cıqq [cık'q] isim

Güllə səsini bildirən təqlidi söz. □ Hər yaraqlanıb döyüşə çıxan, öldürəcəyəm deyən, bir də görürsən ki, cıqq eləmədən oldürüldü, düzə atıldı! (S.Rəhimov).

cıqqa [cık'qa] isim fars

1. Başın ön və yan tərəfinə tökülən tellər. □ Xoş bir təbəssümlə şagirdini süzdü: cıqqa telləri ağ cunadan çıxıb gərdəninə toplanmışdı. (Y.V.Çəmənzəminli).

2. Tacşəkilli, daş-qaşlı qadın başlığı. □ Xanım yürüdükcə cıqqasının ziqiymət qaşları minbir rəng çalırdı. (Y.V.Çəmənzəminli).

cıqqalı [cık'qalı] sifət

Cıqqa taxmış, başında cıqqa olan.

cıqqılı [cık'qılı] sifət

Çox balaca, bapbalaca, xırdaca, cıbbılı. □ Cıqqılı sırğa. Cıqqılı üzük.

cıqqıltı [cık'qıltı] isim

Ağac sınarkən çıxan səsi bildirən təqlidi söz. □ Budağın cıqqıltısı gəldi.

cıqqır [cık'qır]

Cıqqır çıxmamaq (cıqqırını çıxarmamaq; çəkməmək) – qətiyyən səs çıxmamaq, susmaq; heç dinməmək. □ Mən böyük olan mahalda gərək alt-üst bir cıqqır çıxmasın, lələ! (S.Rəhimov).

cıqqırıq [cık'qırıx]

cıldır-cıldır [cıldır-cıldır]